On dokuzuncu yüzyılın sona erip yenisinin kanlı bir kaosla açıldığı o geçiş döneminde, sahnenin önünde durmak başlı başına bir cesaret eylemine dönüşmüştü. Pietro Marcello, bu yeni filmiyle İtalyan tiyatrosunun efsanevi adı Eleonora Duse'yi perdeye taşırken alışılageldik biyografi kalıplarını bir kenara bırakıyor; onun yerine daha iç sesli, daha şiirsel bir anlatı dili tercih ediyor. Valeria Bruni Tedeschi'nin neredeyse tende hissedilen yorumuyla hayat bulan Eleonora, Birinci Dünya Savaşı'nın yaralarının henüz kapanmadığı, faşizmin ise sessizce güç topladığı bir İtalya'da kendini tarihinin en sancılı kırılma noktasında bulur. Kariyerinin altın çağı geride kalmıştır ama Duse için sahne, yalnızca alkış kazanılan bir yer değil; hakikatin korunduğu, var olmanın anlam kazandığı bir sığınak olmaya devam etmektedir. Film bu yüzden bir geri dönüş hikayesi olduğu kadar bir direniş hikayesi olarak da okunabilir. Marcello, Eleonora'nın sevgilisi, kızı ve asistanıyla kurduğu çalkantılı ilişkilerin yanı sıra dönemin bir diğer dev ismi Sarah Bernhardt ile yaşanan dramatik karşılaşmayı da anlatının merkezine yerleştiriyor. İki büyük sanatçı arasındaki bu gerilim, yalnızca kişisel bir rekabeti değil, tiyatronun ne olması gerektiğine dair iki farklı felsefeyi de gün yüzüne çıkarıyor. Marcello'nun Martin Eden ve Al Yelkenler'deki o kendine has lirik gerçekçiliği burada da karşımıza çıkıyor; görüntü dili nostaljik bir özlemle değil, zamanı olduğu gibi hissettiren ham bir dürüstlükle kurgulanmış. Venedik'te prömiyerini yapan Duse, tarihin gölgesinde kalmış bir kadın portresinden çok daha fazlasını sunuyor: sanatın baskıya karşı nasıl var olmaya devam ettiğinin sessiz ama kalıcı bir tanıklığı.