Roma'nın taş döşeli sokaklarında, turuncu çatıların altında, aşkın acısını yaşayan biri için bile hayat durmaz. Kevin James'in canlandırdığı karakter, evleneceği gün adeta yere serilir; düğün günü terk edilmenin yıkıcılığını üstünde taşıyan bu adam, belki de tamamen mantıksız bir kararla daha önce çiftle birlikte planladıkları balayı seyahatine yalnız çıkar. Yüzüğü parmağında kalmamış olsa da uçak bileti hâlâ geçerlidir. Solo Mio, bu trajik başlangıç noktasından beslenirken romantiğin ve komedinin o hassas dengesini ustalıkla kurarak seyirciye güldürürken düşündüren bir deneyim sunuyor. Film, yalnızlığın ve terk edilmişliğin insanı nasıl beklenmedik kapılara taşıyabileceğini Roma'nın büyüleyici atmosferi içinde anlatıyor. Ebediyet Şehri burada yalnızca bir fon değil; tarihin, aşkın ve yeniden doğuşun simgesi olarak karakterin iç yolculuğuyla bütünleşiyor. Kevin James, bu rolde alışılageldik komedi anlayışının biraz dışına çıkıyor gibi görünüyor. Kırılgan ve savunmasız bir adamı, yargılamadan ve klişeye düşmeden oynuyor. Nicole Grimaudo ile gelişen ilişki ise hikâyeye İtalya'nın ruhuna yakışır bir sıcaklık katıyor. Alyson Hannigan ve Jonathan Roumie gibi isimlerin de kadroyu renklendirdiği film, romantik komedi türünün zaman zaman unuttuğu bir şeyi hatırlatıyor: İyi bir romkomun merkezinde mutlaka neşe yoktur, bazen sadece yaralanmış bir kalbin yeniden atmaya başlama cesareti vardır. Charles Kinnane'nin yönetiminde şekillenen bu yapım, hafifliği ciddiye alarak izleyiciyi hem güldürüp hem de içini burkan nadir filmlerden biri olmaya aday.