Rus siyasetinin labirentimsi koridorlarında kaybolmak nasıl bir his olurdu? Olivier Assayas'ın yönetmenlik koltuğuna oturduğu bu iddialı yapım, tam da o soruyu soruyor ve ardından seyirciyi rahatsız edici biçimde güzel bir belirsizliğin içinde bırakıyor. Giuliano da Empoli'nin aynı adlı romanından uyarlanan film, Sovyetler'in çöküşünden günümüze uzanan tarihin en çalkantılı döneminde Rusya'yı şekillendiren güç mekanizmalarını mercek altına alıyor. Ama bunu kuru bir siyasi kronik olarak değil; ihanet, sadakat ve vicdanın arasında sıkışmış bir insanın gözünden anlatıyor. Paul Dano'nun canlandırdığı karakter, iktidarın yakınında bulunmanın insanı nasıl dönüştürdüğünü, büyücünün bir noktada kendisinin de büyülenip büyülenmediğini sorgulatacak biçimde ekrana taşıyor. Assayas bu filmde alışılageldik dönem dramasının çok ötesine geçiyor. 1990'ların kaotik Moskova'sından 2000'lerin ve 2010'ların giderek sertleşen iklimini, Londra ve Stockholm gibi Batı metropollerinin parlak soğukluğuyla iç içe geçirerek küresel bir doku oluşturuyor. Kapitalizmin Doğu Avrupa'ya nasıl sızdığını, idealizmin iktidar hırsıyla nasıl pazarlık yaptığını ve tarihin bizzat kurgusal bir anlatıya ne denli yatkın olduğunu görselleştirirken siyah bir mizah da işin içine sızıyor. Bu ince alay, filmi sıradanlıktan kurtaran en keskin malzemelerden biri. Jude Law ve Alicia Vikander'ın varlığı, anlatıya hem ağırlık hem de çok katmanlı bir gerilim ekliyor. Jeffrey Wright'ın kısa ama sarsıcı sahneleri ise filmin ahlaki evrenini ani sarsıntılarla altüst ediyor. Oyunculuk kadrosunun bu denli bilinçli seçilmiş olması, yapımın salt bir biyografik yeniden canlandırma olmadığının en açık işareti. 136 dakika boyunca izleyici, sahte bir güven duygusuna kapılmamak için sürekli tetikte olmak zorunda. Assayas, gördüğümüzün arkasında her zaman bir başka katmanın bulunduğunu hissettiriyor; söylenenin yanı sıra söylenmeyenle de konuşuyor. Rusya'nın yakın tarihini ve Vladimir Putin figürünü bu kadar cesur biçimde kurgusal bir anlatının merkezine yerleştiren az sayıda film var. Bu nedenle Kremlin'in Büyücüsü, yalnızca sinemasal değil aynı zamanda siyasi bir cesaret belgesi niteliği taşıyor.