İkinci Dünya Savaşı'nın en karanlık döneminde, Doğu Prusya'nın ücra bir köşesinde geçen bu İtalyan yapımı, tarihin gözden kaçırdığı bir gerçeği gün yüzüne çıkarıyor: Hitler'in yemeklerini, zehirlenmediğinden emin olmak için onlarca genç Alman kadın tadıyordu. Elisa Schlott'un canlandırdığı Rosa, bu kadınlardan biri olarak her sabah ölümün eşiğinde sofra kurmak zorunda kalan sıradan bir kız. Seçim hakkı tanınmadan bu göreve getirilen Rosa, hem hayatta kalma içgüdüsüyle hem de bastırmak zorunda olduğu korku ve bilinçle baş başa kalıyor. Silvio Soldini, savaş sinemasında artık klişe hale gelen cephe görüntülerinden kaçınarak çok daha iç sıkıcı ve klaustrofobik bir atmosfer inşa ediyor. Tehlike burada kurşunlardan değil, bir tabak yemekten geliyor. Bu sıradan ama ölümcül ritüel, filmin duygusal omurgasını oluşturuyor ve izleyiciyi sürekli gergin bir beklentiyle tutuyor. Max Riemelt ile birlikte gelişen ilişki ise hem filmin nefes alma anlarını hem de yeni çatışmalarını doğuruyor. İtalya, Belçika ve İsviçre ortak yapımı olarak hayata geçirilen film, savaşı büyük kahramanlar ya da dramatik muharebeler üzerinden değil; gündelik itaatin, suskunluğun ve hayatta kalma isteğinin prizmasından ele alıyor. Bu yaklaşım, tarihin bir dipnotuyla başlayıp derinden sarsıcı bir insan hikayesine dönüşüyor. Özellikle kolektif travma, kadın bedeni üzerindeki iktidar ve korkuyla normalleşen yaşamı merak edenler için son derece güçlü ve düşündürücü bir deneyim sunuyor.