Fransa'nın en tartışmalı meselelerinden birini mercek altına alan bu gerilim dolu dram, polis şiddeti ve kurumsal hesap verebilirlik gibi günümüzde de yakıcılığını koruyan sorularla yüzleşiyor. Dominik Moll'un ustalıklı yönetiminde şekillenen yapım, bir Paris gösterisinin kaosu içinde ağır yaralanan genç bir adamın hikâyesiyle açılıyor. Soruşturmayı üstlenen Stéphanie, İç İşleri bünyesinde çalışan deneyimli bir polis memuru; görevi ise devletin kendi kurumlarını denetlemek. Léa Drucker, bu karmaşık karaktere hem soğuk bir profesyonellik hem de derinden hissedilen bir insanlık katıyor. Stéphanie başlangıçta davayı dosyalar arasında kaybolup gidecek sıradan bir vaka olarak değerlendiriyor; ancak kurbanın kimliğiyle ilgili öğrendikleri onu hem mesleki hem kişisel bir çıkmaza sürüklüyor. Nesnel kalma zorunluluğu ile vicdanının sesi arasında sıkışan bir karakterin portresini izliyoruz. Film, aksiyondan çok atmosfere yaslanıyor. Soğuk ofis koridorları, bürokratik duvarlar ve dikkatle seçilmiş sessizlikler, izleyicide sisteme duyulan güvensizliği yavaş yavaş inşa ediyor. Moll, gerçeği bulmaya çalışan biriyle gerçeği gömmek isteyenler arasındaki gerilimi hiç serbest bırakmadan tutuyor. Dossier 137, Fransız toplumunun son yıllarda Sarı Yelekliler protestoları ve polis müdahalelerine ilişkin tartışmalardan besleniyor. Bu bağlamda yalnızca bir suç filmi olmanın ötesine geçiyor; devletin kendi kendini yargılayıp yargılayamayacağını sorgulayan bir toplumsal ayna işlevi görüyor. Adalet arayışının ne denli çetrefilli ve yalnızlaştırıcı olabileceğini anlatan bu yapım, seyirciyi hem entrikasıyla hem de bıraktığı rahatsız edici sorularla uzun süre düşündürmeye devam ediyor.