Hayatın ortasında kendini kaybetmiş bir çift, yıllar içinde birbirinden uzaklaşmış iki insan ve bu boşluğu doldurmaya çalışan yasak duygular... Ludovica Rampoldi'nin yönettiği İtalyan yapımı, evliliğin zamanla nasıl bir rutine dönüştüğünü ve insanların bu rutinden kaçmak için neler yapabileceğini sorgulayan sıcak ama bir o kadar da huzursuz edici bir hikâye sunuyor. Pilar Fogliati ve Adriano Giannini'nin güçlü bir kimya kurduğu filmde, görünürde her şeyi yerli yerinde olan bir ilişkinin aslında ne denli kırılgan olduğunu izliyoruz. Valeria Golino'nun da kadroya kattığı derinlikle birlikte hikâye, basit bir aldatma melodramının çok ötesine geçiyor; daha çok modern ilişkilerin içindeki yalnızlık, görülme ihtiyacı ve arzunun ahlakla çatışması üzerine düşünmeye davet ediyor izleyiciyi. Rampoldi, komedi türünü hafif bir örtü olarak kullanıyor; anlattığı şeyler aslında oldukça ağır, ancak film bunu asla bunaltıcı bir tona sürüklemiyor. İtalyan sinemasının o kendine özgü gündelik sıcaklığı, karakterlerin kusurlarını daha insani kılıyor ve izleyici farkında olmadan kendini onların yerine koyuyor. Suçlama yerine anlama üzerine kurulu bu bakış açısı, filmi diğer aldatma temalı yapımlardan ayıran belki de en önemli unsur. Büyük bir sinema devrimi vaat etmiyor ama izledikten sonra kendi ilişkilerinize dair bazı soruları sessizce sormaya başlıyorsunuz. Bazen en iyi filmler, patlama yapmadan içinizde bir şeyleri yavaşça yerinden edenlerdir.