Çiftlik yaşamının sessiz ritmi içinde, çobanın her gece seslendirdiği dedektif hikâyeleri, beklenmedik bir anda gerçeğe dönüşür. George Hardy'nin koyunları yıllardır bu romanları dinlemekte, üstelik her şeyi anlamaktadır. Ve bir gün, çiftliği sarsan gizemli bir olayla birlikte, edinilmiş tüm bu bilginin sınanma vakti gelir. Kyle Balda'nın yönettiği bu neşeli macera, aile filmlerinin alışılmış kalıplarını zekice kırıyor. Konuşan hayvan hikâyeleri sinema tarihinde sayısız kez karşımıza çıkmış olsa da bu üretim, türün klişelerini üzerine giymek yerine onlarla oyun oynuyor. Dedektif kurgu geleneğine duyulan içten saygı, mizahla harmanlanan gizem öğeleriyle birleşince ortaya hem çocukları hem de yetişkinleri farklı katmanlarda tatmin eden bir anlatı çıkıyor. Hugh Jackman, Julia Louis-Dreyfus ve Emma Thompson gibi isimlerin seslendirme kadrosunda yer alması filmin yarattığı atmosfere ayrı bir renk katıyor. Her karakter kendi içinde tutarlı, her ses kendi kişiliğini taşıyor. Bu sayede koyunların dedektif serüveni yalnızca eğlenceli bir kaos olarak kalmıyor; aksine karakterlerin birbirine bağlandığı, dostluğun ve merakın ön plana çıktığı samimi bir yolculuğa dönüşüyor. Filmin en çarpıcı yanlarından biri, bir koyun gözünden dünyayı yeniden keşfetmenin getirdiği taze bakış açısı. İpuçları takip etmek, şüphelileri sorgulamak, gerçeği gün yüzüne çıkarmak... Tüm bunlar insanlara özgü edimler gibi görünse de film bu varsayımı ustalıkla sorgular. Küçük izleyicilere gözlem yapmanın ve soru sormanın ne denli güçlü olduğunu öğretirken büyüklere de bu öğretinin içinde gizlenmiş nostaljik bir sıcaklık sunuyor. Suç gizemini aile eğlencesiyle buluşturmak ince bir denge gerektiriyor. Çok gerilimli olursa küçükleri korkutur, çok hafif kalırsa büyükleri sıkar. Dedektif Koyunlar bu dengeyi kurmayı başardığı ölçüde sinema sezonunun en keyifli sürprizlerinden biri olma iddiasını taşıyor. Kredi sonrası sahnenin varlığı ise bu dünyanın henüz kapanmadığına, belki de yeni bir serüvene zemin hazırlandığına işaret ediyor.