Japonya'nın sessiz taşrasından fırtınalı bir başkaldırı hikayesi anlatmak istediğinde, bunu en iyi bir ailenin büyük şehri sırtını dönerek güneye doğru yaptığı yolculukla anlatırsın. Yoshimitsu Morita'nın Hideo Okuda'nın aynı adlı romanından uyarladığı bu film, Tokyo'nun koşturmacasından Okinawa'nın ıssız güzelliğine uzanan bir göç hikayesi üzerine kurulu; ancak özünde çok daha sarsıcı sorular barındırıyor. Hikayenin merkezinde sıradan bir ilkokul çocuğu var. Ama onun ailesi hiç de sıradan değil. Babası, toplumun koyduğu kurallara, devlete, sisteme karşı ömrünü adamış, uzlaşmayı reddeden ateşli bir adam. Bu inanç sistemi bir gün soyut bir duruş olmaktan çıkıp tüm aile için somut bir sınava dönüşüyor. Tokyo'yu geride bırakıp Okinawa'ya yerleşme kararı, ailenin dünyayla hesaplaşmasının da fitilini ateşliyor. Toyokawa Etsushi'nin canlandırdığı baba figürü, ekrana yansıyan en karmaşık karakterlerden biri. Hem güldürücü hem bunaltıcı, hem sevgi dolu hem inatçı. Yûki Amami ise bu girdabın içinde denge arayan annesiyle filmin duygusal sağlamlığını taşıyor. Çocuğun bakış açısından izlenen dünya, yetişkin çatışmalarına bir masumiyet filtresi geçiriyor ve bu sayede film hiçbir zaman tamamen karanlığa gömülmüyor. Morita, komediyle dramanın sınırını bilinçli biçimde bulanık tutuyor. Güldüğünüzde kendinizi biraz suçlu hissediyorsunuz, ağlamak üzereyken sahne beklenmedik bir hafifliğe kıvırıyor. Okinawa'nın sıcak ve boğucu manzaraları, bu aile için hem kaçış hem de yüzleşme alanına dönüşüyor. Güneye giden yol, özgürlüğe mi açılıyor yoksa daha büyük bir çıkmaza mı, bunu izleyiciye bırakmak gerekiyor.