Bazı korkular, köklerini çocukluktan alır; oyuncak bebekler, pembe renkli odalar, masumiyetin kendisi... İşte bu yüzden iyi yapılmış bir bebekli korku filmi, izleyicinin bilinçaltına dokunabilme gücüne sahiptir. Rod Blackhurst'ün yönettiği Dolly, tam da bu kırılgan noktayı hedef alıyor. Film, aşina olduğumuz bir başlangıç noktasından yola çıkıyor gibi görünse de atmosferiyle hemen kendine özgü bir iklim yaratıyor. Günlük hayatın sıradan düzeni içinde beliren küçük sapkınlıklar, izleyiciyi yavaş yavaş rahatsızlık eşiğine taşıyor. Blackhurst, şiddetle değil; sessizlikle, beklentiyle ve kontrollü bir gerilimle korku inşa etmeyi tercih ediyor. Bu yaklaşım, filmi ucuz ürpertilerden sıyırıp daha kalıcı bir huzursuzluk zeminine oturtmayı başarıyor. Seann William Scott ve Ethan Suplee gibi izleyicinin yüzünü tanıdığı oyuncular, bu türde alışılmadık tercihler olarak öne çıkıyor. Bu durum hem ilginç bir casting cesaret hem de filmin tonunu dengeleme çabasının bir parçası. Fabianne Therese ise sahneye girdiği andan itibaren gerilimi kişisel ve içsel bir boyuta taşıyor. Dolly, "macabre" etiketini hak edecek düzeyde karanlık bir estetik anlayışa sahip. Görüntü dilinde tercih edilen soğukluk, sesin kullanımındaki tutumluluk ve mekânların neredeyse kişilik kazandığı anlar, filmin en güçlü yönleri arasında sayılabilir. Korku sinemasına yeni bir soluk getirdiğini iddia etmek güç olsa da türün belirli kalıplarını özenle ve zevkle işleyen, seyirciyi koltuğuna bağlayan bir yapım olduğunu söylemek mümkün. Özellikle psikolojik gerilim sevenlerin ilgisini çekebilecek bu film, seyirciyi teslim almak için yüksek sesle bağırmak yerine fısıldamayı tercih ediyor.