1985. Amerika ve Sovyetler Birliği, nükleer felaketin eşiğinde birbirlerine bakarken, New York'un karanlık sokaklarında maskeli figürler dolaşmaktadır. Ama bunlar, alışılageldik süper kahraman hikayeleriyle büyümüş bir zihnin beklentilerini karşılayacak figürler değil; kırık, yorgun, ahlaki açmazlarla boğuşan ve kendi iç dünyalarında çoktan yenik düşmüş insanlar. Zack Snyder'ın yönetmenliğiyle perdeye taşınan Watchmen, Alan Moore ve Dave Gibbons'ın efsanevi çizgi romanından uyarlanan, türünün belki de en cesur ve en rahatsız edici örneklerinden biri. Film, süper kahraman kurgusunu bir araç olarak kullanırken aslında çok daha derin sularda yüzüyor: İktidar, gözetim, şiddet ve insanlığın kendini yok etme kapasitesi üzerine soruyor sorularını. Yanıt vermek yerine rahatsız etmeyi tercih eden bir anlatı bu. Eski bir kahramanın gizemli ölümüyle başlayan hikaye, Rorschach adlı maskeli dedektifin soğuk ve acımasız sesiyle şekilleniyor. Bu ses, filmin boyunca bir iç ses olarak yankılanıyor ve izleyiciyi dünyaya bambaşka bir gözle bakmaya zorluyor. Rorschach'ın görüşü mutlakçı, siyah-beyaz; oysa film kendisi son derece gri. Bu zıtlık, Watchmen'in en güçlü gerilimlerinden birini oluşturuyor. Kadro son derece güçlü. Patrick Wilson'ın içine kapanık Gece Baykuşu'ndan Jackie Earle Haley'nin çarpıcı Rorschach yorumuna, Billy Crudup'ın insanlıktan kopmuş Dr. Manhattan'ından Jeffrey Dean Morgan'ın morbid Komedyen'ine kadar her karakter, ayrı bir varoluş krizini temsil ediyor. Manhattan karakteri özellikle ilginç bir felsefi deney niteliği taşıyor; tanrısal güce sahip olan bu varlığın insanlığa yabancılaşması, filmin en melankolik damarını besliyor. 163 dakikalık süresiyle iddiasından ödün vermeyen film, izleyiciyi rahata bırakmıyor. Aksiyon sahneleri ham ve acıtıcı bir şiddete sahipken, aradaki sessizlikler çok daha ağır bir yük taşıyor. Kıyamet saati ilerliyor, komplo derinleşiyor ve hangi tarafın haklı olduğuna karar vermek giderek güçleşiyor. Watchmen, süper kahraman filmlerinin giderek daha şık ve steril bir hal aldığı bir dönemde, bu türün ne kadar karanlık ve sorgulayıcı olabileceğini hatırlatan nadir yapıtlardan biri olarak yerini koruyor.