Kimi hikayeler, yıllar geçtikten sonra yeniden anlatılmaya ihtiyaç duyar; çünkü söyleyecekleri hâlâ bitmemiştir. Pedro Aguilera'nın yönettiği Día de caza, bu türden bir yeniden doğuşun ürünü olarak karşımıza çıkıyor. Bir remake olan film, önceki versiyonunun ruhunu taşırken ona yeni bir soluk, yeni bir aciliyet kazandırıyor. Carmen Machi, Rossy de Palma, Blanca Portillo ve Zoe Arnao gibi İspanya sinemasının güçlü kadın oyuncularını bir araya getiren bu yapım, seyirciye salt bir hikaye anlatmıyor; bir atmosfer yaratıyor. Dört kadının varlığı ekranda tek başına bile filmin ne denli katmanlı bir insan portresi çizeceğinin habercisi niteliğinde. Her birinin taşıdığı dramatik ağırlık, sahneye ilk adım attıkları andan itibaren hissediliyor. Dram türünün en yoğun biçimde işlendiği bu yapımda, karakterler arasındaki ilişkiler ve bu ilişkilerin altında yatan gerilim filmin omurgasını oluşturuyor. Av günü anlamına gelen başlık, sıradan bir eylemden çok bir metafora işaret ediyor; kim avlıyor, kim avlanıyor sorusu ise seyirciyi sürekli uyanık tutuyor. Aguilera, anlatıyı aceleci bir tempoya bırakmak yerine karakterlerin iç dünyasına doğru yavaşça ilerleyen bir yapı kurmuş. Bu tercih filmi hem sabır isteyen hem de o sabrın karşılığını veren bir deneyime dönüştürüyor. İspanyol sinemasının bugünlerde özellikle kadın hikayeleri anlatmadaki olgunluğunu düşününce, Día de caza'nın bu tabloya değerli bir katkı sunma potansiyeli taşıdığı açık.