Bazen en derin bağlar, en beklenmedik yolculuklarda yeniden kurulur. Mathias Mlekuz'un hem yönettiği hem de başrolünde yer aldığı bu Fransız yapımı, bisiklet pedallarının ritmiyle ilerleyen samimi ve içten bir baba-oğul hikayesini konu alıyor. İki nesil arasındaki mesafeyi kapatmaya çalışan karakterlerin yolculuğu, fiziksel bir rotanın çok ötesine geçerek duygusal bir keşfe dönüşüyor. Film, gündelik hayatın koşuşturmasında birbirinden uzaklaşmış iki insanı bisiklet üzerinde baş başa bırakıyor. Yol boyunca biriken sessizlikler, eski kırgınlıklar ve söylenemeyen sözler yavaş yavaş yüzeye çıkıyor. Mlekuz, bu anlatıyı gereksiz dramatik süslemelerden uzak tutarak gerçekçi ve sade bir dille işliyor; bu da filmin izleyiciyle kurduğu bağı güçlendiriyor. Philippe Rebbot ile Josef Mlekuz'un ekrana taşıdığı ilişki, senaryonun kurgusallığını unutturacak kadar doğal ve inandırıcı. Komedi ve dram dengesini ustalıkla kuran yapım, izleyiciyi zaman zaman güldürürken zaman zaman da düşündürüyor. Hafif bir ironiyle bezeli diyaloglar, ağır temaları sindirilebilir kılıyor. Açık hava çekimlerinin yarattığı özgürlük hissi ile karakterlerin iç dünyalarındaki sıkışmışlık arasındaki kontrast, filmin görsel ve duygusal dilini besliyor. Büyük prodüksiyonların gölgesinde kalabilecek bu tür küçük ölçekli, kişisel filmler aslında en kalıcı izleri bırakanlardır. À bicyclette, sinemanın özüne dair bir şeyleri hatırlatıyor: Bazen bir yolculuk, bir ömrü anlatmaya yeter.