Montréal'in soğuk ama renkli sokaklarında başlayan bu Kanada yapımı, hem bir aşk hikayesi hem de modern dünyanın en acımasız gerçeklerinden biriyle yüzleşmenin dramını taşıyor. Léa Pool'un kamerasına konu olan bu film, iki erkeğin ilişkisini sadece romantik bir birliktelik olarak değil; kimlik, aidiyet ve hayatta kalma mücadelesinin kesiştiği bir alan olarak ele alıyor. Hikayenin merkezinde, Kanada'da tutunmaya çalışan ve varlığını her anlamda meşrulaştırmak zorunda kalan bir göçmen birey var. Cinsel yönelimi nedeniyle kendi ülkesinde tehlike altında olan bu karakter, Montréal'de hem özgürlüğün tadını çıkarmaya hem de yasal belirsizliğin yarattığı kaygıyla boğuşmaya çalışıyor. Sınır dışı etme tehdidi, filmin duygusal dokusuna sürekli bir gerginlik olarak işliyor; izleyiciyi karakterin her adımında nefesini tutmaya zorluyor. Pool, meseleyi siyasi bir manifesto olarak değil, insan ilişkilerinin sıcaklığı ve kırılganlığı üzerinden anlatmayı tercih ediyor. Fas, İran ve Kanada gibi farklı kültürel arka planların bir arada bulunması, filmin evrensel bir yalnızlık duygusunu besliyor. Mehdi Meskar ve Alexandre Landry'nin performansları, bu kırılgan denklemi inandırıcı kılıyor; sahneler arasındaki sessizlikler bazen diyaloglardan çok daha fazlasını söylüyor. Göç, queer kimlik ve aşkın beklenmedik biçimleri üzerine kurulu bu yapıt, rahat bir seyir sunmuyor; ama tam da bu yüzden izledikten sonra uzun süre akılda kalıyor. Mutluluğun bir vaat olmaktan öte, her gün yeniden kazanılması gereken bir şey olduğunu hatırlatan, sessiz ama güçlü bir sinema deneyimi.