Kayıp, kader ve beklenmedik bağlar üzerine kurulu bazı hikayeler vardır; insan kalbinin en sessiz köşelerine dokunur ve orada kalır. Olivia Newman'ın yönettiği bu dram, tam da böyle bir hikaye sunuyor izleyiciye. Sally Field'ın olağanüstü yorumuyla hayat bulan yaşlı bir kadının dünyasına giriyoruz; yası bitmemiş, günleri birbirine karışmış, küçük bir kasabada sessizce var olmaya çalışan bir kadının dünyasına. Hikayenin kalbi, gece vardiyasında çalıştığı mütevazı bir akvaryumda atıyor. Ama buradaki en ilginç unsur ne dört duvar arasındaki balıklar ne de gecenin o loş saatleri. Asıl sürpriz, düşündüğünüzden çok daha fazlasını bilen, gözlemleyen ve belki de anlayan bir ahtapot. Roman kökenli bu anlatı, hayvanların zekasına dair bilimsel gerçekleri duygusal bir metafor olarak kullanıyor; bu sayede hem büyülü hem de son derece gerçekçi bir atmosfer yaratılıyor. Lewis Pullman'ın canlandırdığı genç adam ise bambaşka bir kaybolmuşluğun temsilcisi. Hayatın içinde sürüklenip giden, nereye ait olduğunu bilemeyen biri. Bu iki yalnız ruhun, birbirinden bu kadar farklı iki insan kırığının akvaryum koridorlarında kesişmesi, filmin duygusal motorunu oluşturuyor. Aralarındaki bağın nasıl şekillendiğini izlemek, hem hüzünlü hem de beklenmedik biçimde umut verici. Alfred Molina, Joan Chen ve Kathy Baker gibi güçlü isimlerin desteklediği kadro, her sahneye ağırlık katıyor. Ancak filmin asıl büyüsü, büyük dramatik patlamalardan değil; küçük anlara, beklenmedik bir sorunun ardından gelen sessizliğe, bir bardak çayın soğumasına sinen melankoliden geliyor. British Columbia ile Washington sınırının o sisli, ıssız kıyı kasabası atmosferi de bu duyguyu mükemmel biçimde besliyor. Çocuk kaybının ağırlığı, yalnızlığın renkleri ve yaşamın bitmek tükenmek bilmeyen sürprizleri... Bunları bir arada, didaktik olmadan ve zorlamadan anlatan bir film bulmak nadir. Olağanüstü Akıllı Yaratıklar tam olarak bunu yapıyor; sizi ne ezip geçiyor ne de kolayca bırakıyor. Bittiğinde, bir şeylerin hâlâ içinizde döndüğünü fark ediyorsunuz.