İsveç sinemasının en özgün yapıtlarından biri olarak tarihe geçen Tomas Alfredson'ın bu filmi, vampir efsanesini alıp onu büyümekte olan bir çocuğun yalnızlığıyla harmanladığında ortaya ne kadar derin bir şey çıkabileceğini gözler önüne seriyor. Stockholm'ün banliyölerinde, 1982'nin dondurucu kışında, okulda zorbalığa maruz kalan küçük Oskar, apartman bloklarının arasındaki karla kaplı parkta yeni bir komşuyla tanışır. Eli adındaki bu solgun, gizemli kız soğuğu hiç hissetmiyormuş gibi davranmakta, gecenin en ücra saatlerinde ortalıkta dolaşmaktadır. Film, korku türünün kalıplarına yaslanmak yerine onları yavaşça aşındırıyor. Şiddet var, kan var, karanlık bir atmosfer kesinlikle var; ancak Alfredson'ın asıl meşgul olduğu şey iki yabancının birbirini nasıl bulduğu, nasıl tutunduğu. Oskar'ın içindeki bastırılmış öfke ile Eli'nin taşıdığı ağır sır, bu iki çocuğu beklenmedik biçimde birbirine bağlıyor. Görüntü yönetimi neredeyse sessiz bir şiir gibi ilerliyor. İsveç kışının o boğucu beyazlığı, filmin duygusal soğukluğuyla mükemmel bir uyum içinde. Kåre Hedebrant ve Lina Leandersson'ın performansları ise bu soğuğun tam ortasında ısıtan bir şeyi barındırıyor. Korku sinemasına alışkın izleyiciyi bile şaşırtacak olan bu yapım, türün alışılageldik kalıplarını derinden sorgulayarak masumiyetle karanlığın aynı anda var olabileceğini hatırlatıyor. İzledikten sonra üzerinden kolayca silkinip geçilemeyecek türden bir film.