Nagasaki'nin sessiz sokaklarında geçen bu film, hafızanın ve sessizliğin insan ruhunda bıraktığı derin izleri sorguluyor. Kazuo Ishiguro'nun aynı adlı romanından uyarlanan yapıt, Japon sinemasının ustalıkla işlediği o kendine özgü melankoliyi modern bir duyarlılıkla perdeye taşıyor. Hikaye, 1950'ler ve 60'lar arasında Nagasaki'de yaşayan iki kadının arasındaki gizemli ve huzursuz edici ilişki üzerine kurulu. Geçmişin gölgesinde şekillenen bu bağ, savaş sonrası Japonya'nın toplumsal yaralarını ve bireysel kayıplarını arka planda tutarken ön plana insan ilişkilerinin kırılganlığını çıkarıyor. Dul bir kadının etrafında örülen anlatı, zamanla giderek derinleşen bir gerilim ve hüzün katmanı kazanıyor. Yönetmen Kei Ishikawa, görüntüleri bir resim gibi işleyerek dönemin ruhunu büyük bir özenle canlandırıyor. Hirose Suzu ve Nikaido Fumi'nin karşılıklı oyunculukları, filmin duygusal ağırlığını taşıyan temel direk niteliğinde. İki farklı kadın portresinin bir arada var olma biçimi, izleyiciyi zaman zaman ne hissettiklerini tam olarak ifade edemeyen karakterlerle baş başa bırakıyor; bu da yapıta tuhaf ama büyüleyici bir gerçekçilik katıyor. Ishiguro'nun yazarlığına özgü o belirsizlik ve söylenmeyene duyulan saygı, filmin dokusuna başarıyla işlenmiş. İzleyici olarak sürekli bir şeylerin tam olarak anlatılmadığı hissine kapılıyorsunuz; ama bu eksiklik sizi uzaklaştırmak yerine daha da içine çekiyor. Nagasaki'nin tarihsel yükü ise hikayenin arka planından hiç tam anlamıyla silinmiyor, her sahnede sessiz bir ağırlık olarak varlığını sürdürüyor.