Willem Dafoe'nun ekrana taşıdığı bu İspanya yapımı drama, 1970'lerin Akdeniz atmosferini arka plan olarak kullanarak çok daha kadim bir çatışmayı mercek altına alıyor: baba ile kız arasındaki güç savaşı, miras meselesi ve bir ailenin kırılgan dengeleri. Miguel Ángel Jiménez'in yönettiği film, bir roman uyarlaması olarak edebî derinliğini perdeye de taşıyor. Hikâye, bir iş adamının doğum günü kutlaması etrafında şekilleniyor. Yılın belirli bir anında, bir villanın ya da yazlık mülkün çevresinde toplanan aile üyeleri ve yakın çevre, kutlama havasının altında biriken gerilimleri bir arada tutuyor. Dafoe'nun canlandırdığı zengin ve nüfuzlu figür, hem aile içindeki hem de iş dünyasındaki konumunu sorgulatan bir çevreyle kuşatılmış hâlde karşımıza çıkıyor. Emma Suárez ve genç oyuncular ise bu tabloya farklı katmanlar ekliyor; her biri kendi beklentileri, kırgınlıkları ve hesaplarıyla bu toplantının içinde yer alıyor. 1970'ler Akdeniz'i yalnızca bir dekor değil, aynı zamanda filmin ruh hâli için belirleyici bir seçim. O dönemin Avrupa'sındaki sınıf ayrımları, mirasa ve servete bakış, kadının aile içindeki konumu ve nesiller arası çatışma biçimleri, bugünden farklı ama bugünü de derinden etkileyen bir tablo sunuyor. Güneş ışığıyla bezeli görüntülerin altında sıkışıp kalmış duygular ve söylenemeyen sözler filmin asıl iklimine dönüşüyor. Jiménez, iyi oyunculardan oluşan uluslararası bir ekiple çalışarak hem karakter çalışması hem de dönem filmi tadı veren bir denge kuruyor. Joe Cole ve Vic Carmen Sonne gibi genç oyuncuların varlığı, nesiller arası çatışmayı sadece söylem düzeyinde değil, fiziksel ve duygusal olarak da hissettiriyor. Dafoe ise sahneye girdiği her anda filmin ağırlık merkezini kendi üzerine çekiyor; bu tür rollerde sergilediği o kırılgan gücü burada da göreceğimiz anlaşılıyor. Doğum günleri kutlama günleri olduğu kadar hesaplaşma günleridir de. Bu film tam olarak bu ikisinin arasındaki ince çizgide ilerliyor ve izleyiciyi bir aile masasına oturmuş gibi o gerginliği birlikte yaşamaya davet ediyor.