Bazı insanlar bir notayı duyduklarında yalnızca sesi değil, onun içindeki her şeyi duyarlar. Frekansı, titreşimi, milimetrik sapmaları. Bu hassasiyet bir armağan gibi görünse de aynı zamanda ağır bir yük olabilir. Daniel Roher'ın yönettiği bu film, tam da bu ikircikli gerçeklikten doğuyor. Leo Woodall'ın canlandırdığı genç piyano akortçusu, kulağının olağanüstü duyarlılığıyla yaşamını sürdürmektedir. Müzikle kurduğu bu derin ilişki, onu hem vazgeçilmez hem de kırılgan kılıyor. Günler, tel ayarları ve nota kontrolleriyle geçerken bir rastlantı onu bambaşka bir dünyanın kapısına götürür. Çünkü kusursuz bir kulak yalnızca piyano tellerini değil, bir kasanın mekanizmasını da dinleyebilir. Ve o anda her şey değişir. Film, suç dünyasının soğuk atmosferini müziğin lirik sıcaklığıyla buluşturmayı başarıyor. Bu iki dünyanın çarpışması, hikayeye yalnızca gerilim değil, naif bir karakter için varoluşsal bir sınav da katıyor. Roher, karakterini tehlikeyle tanıştırırken onun bu yeni gerçekliği sindirme biçimini ince bir dikkatle işliyor. Akortçunun hiperakuzisi yani seslere olan aşırı duyarlılığı filmin dramatik omurgasını da şekillendiriyor; bu durum karakteri avantajlı kılarken aynı zamanda onu son derece savunmasız bırakıyor. Dustin Hoffman ve Jean Reno gibi ağır isimlerin varlığı, filmin krimi geleneğine olan saygısını hissettiriyor. Havana Rose Liu ise genç akortçunun yaşamına giren ve onu hem dengelendiren hem de sarsıntıya uğratan bir figür olarak ekranda güçlü bir yer kaplıyor. Mentor, suç ortağı ve romantik ilgi gibi birden fazla katmanı aynı anda barındıran bu karakter ilişkileri, filmi sıradan bir soygun hikayesinin çok ötesine taşıyor. Müzik ile kriminolojinin bu özgün kesişiminde izleyici, yeteneğin nasıl farklı biçimlerde anlam kazanabileceğini sorgulamaya başlıyor. Bir armağanın sınırları nerede biter, bir tehlike nerede başlar? Cevabı kolay olmayan bu sorular, filmi seyrettikten sonra da zihinlerde yankılanmaya devam ediyor. Hem kulağa hem de vicdana seslenen nadir yapıtlardan biri.