Shu Qi'nin yönetmen koltuğuna geçtiği bu film, 1980'lerin Tayvan'ına uzanarak büyüme ve kimlik arayışını derin bir nostaljinin içinden anlatıyor. Dönemin kendine özgü renklerini, seslerini ve havasını yeniden canlandıran yapım, yalnızca bir dönem filmi olmanın çok ötesine geçiyor; insanın kendini tanıma sürecini, o çocukluk ile yetişkinlik arasındaki kırılgan eşiği gözler önüne seriyor. Hikâye, bir kız çocuğunun dünyasından yükseliyor. Etrafındaki yetişkinlerin karmaşık ilişkileri, eksik kalan sevgiler ve toplumsal baskılar arasında şekillenen bu çocukluk, izleyiciyi hem kendi geçmişiyle yüzleştiriyor hem de yabancısı olduğu bir coğrafyaya duygusal bir yakınlık hissettiriyor. 1980'lerin Tayvan'ı burada yalnızca bir arka plan değil; karakterlerin ruhunu doğrudan biçimlendiren canlı bir varlık. Shu Qi'nin ilk uzun metraj deneyiminde kamerası sakin ama keskin. Büyük sahnelere ihtiyaç duymadan, gündelik anlara sinen melankoliyi yakalamayı tercih ediyor. Oyuncu kadrosu da bu sessiz anlatıma tam anlamıyla eşlik ediyor; özellikle genç oyuncular, sorgulamadan çok hissettirerek filmin duygusal ağırlığını taşıyor. Kadınlık, annelik, özgürlük ve kısıtlanmışlık gibi temalar filmin dokusuna işlenmiş durumda. Ancak yapım bu temaları didaktik bir dille değil, neredeyse şiirsel bir sadelikle sunuyor. İzleyicide bıraktığı his, büyük bir kırılmanın değil, yavaş yavaş biriken bir farkındalığın hissi. 7.2 puanıyla festivallerin gündemine giren bu yapım, anaakım sinemadan farklı bir ritim arayanlar için güçlü bir tercih.