Valencia'nın tarihi sokaklarında geçen bu İspanyol yapımı, aşkın ne denli özgürleştirici ve bir o kadar da yıkıcı olabileceğini dönemsel bir çerçevede ustalıkla işliyor. Alberto Evangelio'nun yönetmenliğini üstlendiği film, queer kimliğin görünmez kılındığı, toplumsal normların bireyin üzerine demir bir kafes gibi kapandığı bir dönemde geçiyor. Bu baskıcı atmosfer içinde iki kadın arasında filizlenen derin bağ, filmin duygusal omurgasını oluşturuyor. Sandra Cervera ve Tània Fortea, karşılarındaki tehlikenin farkında olarak birbirlerine yaklaşan iki karakteri hayata geçiriyor. Aralarındaki kimya seyirciyi hem umutlandırıyor hem de kaygılandırıyor; çünkü izlediğiniz şeyin ne kadar kırılgan bir zemin üzerinde şekillendiğini hissedebiliyorsunuz. Film romantizmi pembe bir balonun içine hapsetmiyor aksine onu olduğu gibi, yani hem cennet hem de cehennem olarak sunuyor. Zaten başlık da tam olarak bunu söylüyor: Benim cennetim, senin cehennemin. Gerilim unsuru filmin görünmez bir iskeletini oluşturuyor. Açıkça bağıran bir tehlike yoktur ortada ama kasılma hiç eksilmez. Dönemin koşulları, kişisel arzular ve toplumsal baskı arasında sıkışan karakterler, her sahnede yeniden tercih yapmak zorunda kalıyor. Bu durum seyircinin karakterlere olan bağını giderek derinleştiriyor. Valencia'nın görsel zenginliği, filmin atmosferine büyük katkı sağlıyor. Şehir adeta bir karakter gibi davranıyor; güzelliği ile kısıtlayıcılığı bir arada taşıyan, tarihi dokusunun içinde hem sığınak hem hapishane olabilen bir mekan olarak beliriyor. Duygusal yoğunluğu yüksek, görsel açıdan özenli bu yapım, queer anlatıların sinema dilindeki yerini bir kez daha güçlü biçimde hatırlatıyor.