Yaz mevsiminin sonu, çocuklar için bir ayrılık ritüeli gibidir: bavullar, ağlayan ebeveynler ve bir sonraki yıla dair umutlar. Ancak yönetmen Avalon Fast'ın CAMP'inde bu ritüel çok daha karanlık bir zemine oturuyor. Film, bir yaz kampında geçen günleri konu alırken türün bildik formüllerine yaslanmak yerine, genç kadınların birbirleriyle ve kendi içlerindeki karanlıkla kurduğu ilişkiyi ön plana çıkarıyor. Hikâye, bir grup genç kızın yoğun ve izole bir kamp ortamında birlikte geçirdiği zamanla başlıyor. Kapalı bir atmosfer, sıkı grup dinamikleri ve dışarıdan kopuk bir coğrafya; bunların hepsi gerilimin doğal bir zemin bulması için ideal koşulları hazırlıyor. Zola Grimmer ve Alice Wordsworth başta olmak üzere genç oyuncu kadrosu, bu ortamın yarattığı baskıyı ve kırılganlığı sahici bir yoğunlukla aktarıyor. Fast'ın bu filmde ilgi çekici olan yönü, korkunun soyut ve içsel bir kaynaktan beslendiğini hissettirmesi. Bir yaz kampı klasik anlamda bir tehdit mekânı gibi kurgulanmış olsa da CAMP, yalnızca dışarıdan gelen bir kötülüğü anlatmıyor gibi duruyor. Genç kadınlar arasındaki güç dengeleri, aitlik arzusu ve kimlik arayışı, fantastik unsurlarla iç içe geçerek filmin dram katmanını besliyor. Bu da korku unsurlarını sıradan bir slasher ya da hayatta kalma geriliminin çok ötesine taşıyor. Görsel dil açısından film, doğanın hem büyüleyici hem de boğucu olabileceğini anımsatıyor. Orman, göl ve kamp ateşi gibi simgeler burada masumiyet ve tehlikeyi aynı anda taşıyor; seyirciye tanıdık ama tuhaf bir duygu bırakıyor. Bu denge, filmin atmosferini sürekli hafif gergin tutarken izleyiciye nefes aldırmayı da ihmal etmiyor. 2026 yapımı olan film, genç kadın yönetmenlerin korku türüne getirdiği taze bakışın yeni bir örneği niteliğinde. Fast, daha önce kısa filmlerle geliştirdiği anlatı dilini burada uzun metrajın imkânlarıyla genişletiyor. CAMP, yaz tatilinin nostaljik görüntüsünün altında çok daha derin sularda yüzmeyi seçen, sabırlı ve özgün bir korku filmi olma iddiasını taşıyor.