Bazı hikâyeler, içinde yaşadığımız dünyanın aynasını tutmak yerine o aynayı kırıp yeni bir yüzey oluşturur. Thea Sharrock'ın yönettiği bu komedi-fantastik karışımı, tam da bu türden bir hikâye; hem güldürürken hem de izleyiciyi kendi varsayımlarıyla yüzleştiren, zekice kurgulanmış bir düşünce deneyi. Sacha Baron Cohen, kariyerinin en renkli karakterlerinden birini canlandırıyor; para, itibar ve yüzeysel ilişkilerle örülü konforlu bir hayata yerleşmiş, dünyayı kendi ekseninde dönen bir yer olarak gören türden bir erkek. Ama film, bu tanıdık tipin etrafında hızla dönen bir dünya kurmak yerine onu bambaşka bir gerçekliğin ortasına fırlatıyor. Uyandığında her şey aynı, ama hiçbir şey aynı değil. Kadınların egemenlik kurduğu bu paralel evren, basit bir toplumsal tersine çevirme egzersizinden çok daha fazlası. Sharrock, bu fantastik çerçeveyi hem keskin bir toplumsal yorum zeminine hem de saf, akıcı bir güldürü aracına dönüştürüyor. Rosamund Pike'ın performansı bu dengede kritik bir rol oynuyor; karakterine hem otorite hem de katmanlı bir ironi yüklüyor. Tom Davis ve Emily Mortimer ise filmin komedi dokusuna önemli katkılar sunuyor. Hikâye boyunca asıl soru şu: Bir insan, yıllarca içinde bulunduğu sistemin kendisine sağladığı ayrıcalıkların farkında olmadan nasıl yaşayabilir? Ve o ayrıcalıklar aniden tersine döndüğünde, değişen sadece koşullar mıdır, yoksa o insanın kendisi de mi? Film bu soruları doğrudan sormak yerine karakterlerin güldürücü, zaman zaman da iç sıkıştırıcı çırpınışları aracılığıyla izleyicinin önüne koyuyor. Doksan dört dakikalık süresiyle gereksiz uzatmalara kaçmayan film, bu kısalığı bir erdem olarak kullanıyor. Her sahne bir sonrakini besliyor ve sonunda izleyici, sadece güzel vakit geçirmiş olmakla kalmıyor; kapıdan çıkarken zihninin bir köşesinde küçük ama kalıcı bir şeyin bırakıldığını fark ediyor. Çapkınlık, iktidar ve fırsatçılık üzerine kurulu bu fantastik yolculuk, türün kalıplarını ustalıkla kullanan ama onların ötesine geçmeyi başaran nadir filmlerden biri olarak dikkat çekiyor.