Matsumoto Taiyo'nun efsanevi mangasından beyazperdeye taşınan bu yapım, Japon animasyonunun alışılmış kalıplarının dışına çıkarak bambaşka bir evren kuruyor. Yönetmen koltuğunda bir Amerikalı olan Michael Arias'ın varlığı bile başlı başına ilginç bir paradoks; ancak ortaya çıkan iş, bu kültürel kesişimin ne denli verimli olabileceğini gözler önüne seriyor. Hikaye, "Hazine Şehri" olarak bilinen, zamanın unutup geçtiği, kalabalık ama yalnız bir metropolde geçiyor. Burası ne tam modern ne de tamamen eski; duvarları afiş katmanlarıyla kaplı, sokakları gürültülü ve karmaşık, ama tuhaf bir şekilde nefes alabildiğiniz bir yer. Bu şehrin gerçek sahipleri ise iki sokak çocuğu: Siyah ve Beyaz. İkisi de öksüz, ikisi de kimsesiz; ama birbirinden çarpıcı biçimde farklı. Siyah, şehrin sert gerçekleriyle çoktan yüzleşmiş, tehlikeli ve öngörülemeyen bir çocukken; Beyaz, dünyaya hâlâ büyüleyici bir saflıkla bakan, ruhunu korumasını bilen biri. Bu zıtlık, filmin hem dramatik hem de görsel omurgasını oluşturuyor. İkili, çatıdan çatıya uçarak şehri denetim altında tutuyor; tıpkı kendi topraklarını kollayan yabani kediler gibi. Ancak şehre yeni ve tehlikeli aktörler girmeye başladığında bu denge sarsılıyor. Yakuza bağlantıları, kentsel dönüşüm baskıları ve çok daha karanlık güçler Hazine Şehri'nin ruhunu tehdit ederken, Siyah ile Beyaz yalnızca hayatta kalmak için değil, var olmak için savaşmak zorunda kalıyor. Filmin asıl büyüsü aksiyonunda değil, iki karakterin birbirine olan bağında yatıyor. Siyah ve Beyaz, aslında tek bir ruhun iki yarısı gibi; biri diğeri olmadan tamamlanamaz. Bu ilişki üzerinden film, yalnızlık, şiddet, masumiyet ve kimlik gibi ağır temaları hiç zorlamadan, neredeyse sezdirir gibi işliyor. Görsel dil de bu derinliğin tam bir yansıması. Şehir neredeyse organik hissettiriyor; renk paletiyle, perspektif oyunlarıyla ve hareket dinamikleriyle her kare ayrı bir tablo gibi. Stüdyo 4°C'nin elinden çıkma animasyon, izleyiciyi sürüklemekle kalmıyor, adeta içine çekiyor. Hazine Şehri, izledikten sonra kolayca silkinip geçilemeyecek türden bir film. İçinizde bir şeyler bırakıyor; ne olduğunu tam olarak tarif etmek güç, ama orada olduğunu hissediyorsunuz.