Beyrut, yıllar önce ayrı düşen iki gencin hikayesine sahne olur. Çocukluk aşkları Nino ile Yasmina, hayatın kalabalığında birbirini kaybetmiş iki insandır; ama şehir onları yeniden bir araya getirir. Yalnız bu buluşma, masalsı bir yeniden başlangıçtan çok daha karmaşık bir zemin üzerine kuruludur. Çünkü etraflarında Lübnan, siyasi çalkantılar ve toplumsal çöküşle boğuşmaktadır. Cyril Aris'in ilk uzun metrajlı filmi olma özelliğini taşıyan yapım, romantik bir anlatının çok ötesine geçiyor. Aşk hikayesi burada bir araç işlevi görüyor; iki insanın birbirine uzanma çabasının arka planında bir ülkenin yavaş yavaş kendini nasıl yitirdiğini hissediyorsunuz. Beyrut'un kendisi neredeyse bir karakter gibi var oluyor sahnelerde; yorgun ama dirençli, kırık ama bir o kadar da canlı. Film, umut ile acıyı aynı anda taşıma becerisine sahip nadir yapıtlardan biri. Komedi öğeleri yüzeysel bir rahatlama sunmuyor; aksine ağırlığı daha hissettiriyor, çünkü gülen insanların aslında ne kadar çok şey taşıdığını gösteriyor. Mounia Akl ve Hassan Akil'in kimyası bu dengeyi mümkün kılıyor; ikili arasındaki gerilim ve sıcaklık, filmin duygusal eksenini sağlam tutuyor. Arap sinemasının uluslararası arenada giderek daha güçlü bir ses kazandığı bu dönemde, bu yapım hem evrensel bir aşk hikayesi hem de özgün bir tanıklık sunuyor. İzleyicide bırakan his, bitişte tam olarak tarif etmesi güç bir melankoli oluyor; ne tam keder, ne tam umut. Tam da başlığının vaat ettiği gibi.