Yangının izleri sadece bedende değil, ruhun en derin kıvrımlarında da yaşar. Aleshea Harris'in aynı adlı tiyatro oyunundan beyazperdeye taşıdığı bu yapım, tam da bu gerçekten besleniyor — ve bunu yaparken hem bir intikam hikayesi hem de bir yüzleşme ritüeli olarak kendine özgü bir dil kuruyor. Hikayenin merkezinde, yıllar önce bir yangında ağır biçimde yaralanan ve o günden bu yana yatak hastası olarak yaşayan bir anne var. Yanında iki kızı: birbirinden kopuk büyümüş, ortak acıları dışında neredeyse yabancı sayılabilecek ikizler. Anne ölüme yaklaştığını hissederken kızlarına tek bir şey bırakmak istiyor — bu yangının sorumlusu olan babalarını bulma ve hesap sorma görevi. Ne var ki bu görev, sıradan bir intikam çağrısı değil; neredeyse kutsal bir emir gibi sunuluyor. Tanrısal bir yetkeyle konuşan, acısını öfkeye dönüştürmüş bir kadının son vasiyeti. Harris, güneyin bunaltıcı sıcağını ve terk edilmişliğini arka plan olarak kullanırken Southern Gothic geleneğine yaslanıyor; ama bu geleneği dönüştürüyor, içine siyah bir kadın öfkesini ve varoluşsal bir isyanı yerleştiriyor. Neo-western tonuyla yoğrulmuş sahneler, bu yolculuğun ne kadar kasıtlı ve kaçınılmaz hissettirdiğini pekiştiriyor. İzleyici kendini bir tür modern efsanenin içinde buluyor — insan psikolojisinden çok, mitolojik bir hesaplaşmanın tanığı gibi. Kara Young ve Mallori Johnson, ikizleri oynarken birbirinden farklı ama eşit derecede kırılgan portreler çiziyor. Vivica A. Fox'un bedridden anne performansı ise filmin duygusal omurgasını kuruyor; az sahneyle çok şey söylemenin nadir örneklerinden biri. Sterling K. Brown ve Janelle Monáe'nin de dahil olduğu kadro, yapıya hem ağırlık hem de şaşırtıcı bir enerji katıyor. Tüm bu unsurları bir arada düşününce, ortaya çıkan şey salt bir gerilim ya da intikam filmi değil. Aile tarafından terk edilmenin bedeni nasıl şekillendirdiğini, öfkenin nasıl miras bırakıldığını ve yaraların nasıl kuşaktan kuşağa devredildiğini sorgulayan, cesur ve biraz da vahşi bir yapıt. Harris'in yönetmen koltuğuna ilk kez oturduğu bu film, tam da bu yüzden dikkat çekici — özür dilemeyen sesi ve ta妥協suz duruşuyla.