Fransız sinemasının duygusal derinliğe en çok yaslandığı anlatı türlerinden biri olan "kayıp ve yeniden bulma" hikâyelerinin özgün bir yorumunu sunan bu yapım, Laetitia Masson'ın imzasını taşıyor. Yönetmen, dram ile komediyi tek bir çatı altında buluşturarak izleyiciyi ne tam anlamıyla güldüren ne de tamamıyla bunaltan, ikisi arasında süzülen naif bir gerilim alanına davet ediyor. Élodie Bouchez ve Stanislas Merhar'ın başrollerini üstlendiği filmde insan ilişkilerinin kaotik doğası, hem sıradan hem de evrensel bir perspektiften ele alınıyor. Karakterler, kendi iç dünyalarının labirentinde yolunu kaybetmiş bireyler olarak karşımıza çıkıyor; ancak bu kaybolmuşluk hali, dramatik bir çığlıktan çok sessiz bir serzeniş gibi hissettiriyor. Romane Bohringer'in de kadrosunda yer aldığı bu topluluk, birbirine bağlanan ve zaman zaman ters köşe eden insan kaderlerini sahici bir doğallıkla taşıyor. Başlığın da çağrıştırdığı üzere film, bir tür modern yolculuk metaforu kuruyor. Homeros'un Odysseus'unun denizlerde savrulan serüvenlerini hatırlatan bu yapıda, yolculuk artık coğrafi değil içsel bir mesafe üzerine kurulu. Kim olduğumuzu, nereye ait olduğumuzu ve başkalarıyla nasıl bağ kurduğumuzu sorgulamak için bize hem komik hem kırılgan anlar sunuyor. Fransız bağımsız sinemasının o kendine has melankolik enerjisini koruyan film, büyük anlatısal hamlelere değil ince gözlemlere yaslanıyor. Temposu bazen izleyiciyi zorlayabilir; ama bu yavaşlık, bir kusur değil bilinçli bir tercih. Kendini bırakmaya hazır olanlar için sıradanlığın içine gizlenmiş o naif güzelliği bulmak mümkün.