Hayley Kiyoko'nun hem söylediği şarkıdan hem de o şarkının doğurduğu kültürel momentten ilham alarak yönetmen koltuğuna oturduğu bu film, genç bir kadının kimliğini keşfetme sürecini büyük bir duyarlılıkla perdeye taşıyor. Kiyoko, yıllarca "lezbiyen Jesus" lakabıyla anılan ve müziğiyle queer gençliğin sesine dönüşen bir sanatçı olarak bu projeyi kişisel bir hesaplaşma gibi ele almış; ortaya çıkan sonuç da sıradan bir büyüme hikayesinin çok ötesine geçiyor. Filmin merkezinde, kendini hem duygusal hem de sosyal olarak sıkışmış hisseden genç bir kadın var. Yazın tüm ağırlığı içinde yeni bir arkadaşlık kapısı aralanıyor ve bu arkadaşlık zamanla bambaşka bir şeye dönüşmeye başlıyor. İlk bakışta sıradan bir yaz hikayesi gibi görünen kurgu, aslında içinde taşıdığı sessiz gerilimle izleyiciyi usulca sürüklüyor. Karakterlerin birbirlerine baktığı anlar, söylenen sözlerden çok daha fazlasını anlatıyor; bu da filmin en güçlü yanlarından birini oluşturuyor. Kiyoko, görsel dili konusunda oldukça bilinçli tercihler yapıyor. Amerikan taşrasının sıcak, yavaş ve boğucu yaz atmosferi, karakterlerin iç dünyasını yansıtan bir ayna işlevi görüyor. Özgürlük hissi ile toplumsal baskı arasındaki bu ince denge, filmin ruhunu belirliyor. Queer kimliğin görünür kılınması meselesi burada hiçbir zaman bir ders ya da manifesto haline gelmiyor; aksine her şey son derece insani ve kırılgan bir çerçevede sunuluyor. Oyunculuklar açısından Maya da Costa ve Myra Molloy arasındaki kimya, senaryonun işlevsel olmasını sağlayan temel dinamiği oluşturuyor. Zach Braff ise alışılmış imajından uzaklaşarak destekleyici bir figürde kendini yeniden tanımlıyor. Tüm kadro, büyüme hikayelerinin gerektirdiği o hassas dengeyi bozmadan sahneleri taşıyor. Sapphic sinema geleneğine saygı duran ama onu geçmişin melankolisine hapsetmeyen bu film, hem temsil açısından hem de duygusal dürüstlüğü bakımından dikkat çekici bir yerde duruyor. Kendini henüz tam olarak anlayamamış, ama hissettiklerini inkâr etmeyi de bırakmaya başlamış biri olmanın ne demek olduğunu bu kadar sade ve vurucu biçimde aktaran yapıtlar her dönemde nadir bulunuyor.