Olimpiyat oyunları gibi dev bir sahne, yalnızca atletizmin değil, insan ruhunun da sınırlarını zorlayan bir uzam sunar. Laurent Slama'nın yönettiği bu Fransız yapımı, tam da bu atmosferi kullanarak çok daha kişisel ve kırılgan bir hikâyeyi perdede filizlendirir. Spor ile kimlik arasındaki gerilimde, başarı baskısıyla özgün benliği koruma çabası arasındaki ince çizgide gezinen bir karakterin portresini çizer. Agathe Rousselle ve Alex Lawther'ın başrolleri paylaştığı filmde seyirci, kendini toplumsal beklentilerin ve performans zorunluluğunun tam ortasında bulmuş bir gençle yüzleşir. İşitme engeli, LGBTİ+ kimliği ve olimpiyat arenasının görkemli fakat acımasız dünyası, birbirinin üstüne katmanlanarak karakterin içsel yolculuğunu derinleştiren unsurlar hâline gelir. Slama, bu unsurları afişe etmek yerine anlatının dokusuna usulca işler; bu da filmi didaktik bir söylemden uzak tutar. "İkinci Bir Hayat" başlığının çağrıştırdığı yeniden doğuş fikri, hikâyenin merkezinde durur. Sistemlerin, beklentilerin ve sessizliklerin içinde ezilen bir bireyin kendine ait bir ses arayışı, filmin duygusal motorunu oluşturur. İşitme yetisiyle kurulan metafor katmanı ise bu arayışa şiirsel bir derinlik katar. Chéries-Chéris gibi LGBTİ+ temalı önemli bir festivalde yer bulmuş olması, yapımın ait olduğu geleneği de açıkça ortaya koyar: Görünmez kılınan deneyimleri ekrana taşımak, anlatılmayan hikayelere alan açmak. Ticari kaygılardan uzak, samimi bir his taşıyan bu film; kendini farklı hissedenlerin, bir yere ait olamadığını düşünenlerin ve yeniden başlamanın mümkün olup olmadığını sorgulayanların ekranıyla buluşmayı hak ediyor.