1990'ların sonunda Amerikan banliyö yaşamının parlak cephesinin ardındaki çürümüşlüğü bu denli keskin ve şiirsel bir gözle aktaran çok az film vardır. Sam Mendes'in yönetmen koltuğuna ilk kez oturduğu bu yapıt, sıradan bir orta yaş krizini ele alırken aslında çok daha derin ve evrensel sorular sorar: Mutluluk nedir, özgürlük mümkün müdür ve insanlar birbirlerine neden bu kadar yabancılaşır? Kevin Spacey, kariyer performanslarından birini sergilediği bu filmde tam da istediğimiz türden bir antikahraman yaratır. Bakışları donmuş, sesi yorgun, adımları ağır bir adam. Etrafındaki dünya sanki onu görünmez kılmaya ant içmiştir. Annette Bening ise dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe çatırdayan bir kadını o kadar inanılır oynar ki izlerken zaman zaman rahatsızlık duymamak elde değildir. Bu iki karakterin birlikteliği, modern evliliklerin kimi zaman nasıl bir anlamsızlık tiyatrosuna dönüşebileceğini yüzümüze tutar. Filmin gerçek sihri ise bu yüzeysel anlatının altında yatan felsefi derinlikte gizlidir. Rüzgarda süzülen bir plastik torbayı izlerken güzelliğin en beklenmedik yerlerde saklı olduğunu fark etmek, görünüşte bozuk olan şeylerde anlamlı bir doğruluk bulmak, filmin duygusal omurgasını oluşturur. Wes Bentley'in canlandırdığı komşu genç, bu bakış açısının sessiz ama etkileyici temsilcisidir. Alan Ball'ın senaryosu, kara komedi ile varoluşsal ağırlık arasındaki ince çizgide ustaca yürür. Güldürürken düşündürür, rahatsız ederken bir şeyleri serbest bırakır. Thomas Newman'ın minimalist müziği ise filmin o kendine özgü hüzün dolu ama bir o kadar da hafif atmosferini mükemmel biçimde destekler. Amerikan Güzeli, seyrettikten sonra insanın kendi hayatına, ilişkilerine ve dışarıya verdiği mesaja dair sorular sormaya başlamasına yol açan türden bir film. 1999'da beş Oscar kazanmış olması tesadüf değil; çünkü hem dönemin ruhunu hem de zamansız insan çaresizliğini aynı anda yakalamayı başarmıştır. Bazı filmler izlenir, bazıları hissedilir. Bu ikinci gruba girer.