Seksenli yaşlarına gelmiş bir adam, hayatının büyük bölümünü içinde sakladığı bir gerçekle yüzleşmek zorunda kaldığında ne olur? Bask yönetmen Aitor Arregi'nin bu sessiz sedasız ama derinden sarsan filmi, tam da bu sorunun etrafında şekilleniyor. Yaşlı bir adam olan Maritxu, onlarca yıl boyunca toplumun ve kendi neslinin ona biçtiği role sığınmış, duygularını özenle örterek sıradan bir hayat sürmüştür. Ta ki Maspalomas'a, Gran Canaria'nın güneşle dolu o ünlü kıyı kasabasına bir yolculuk çıkana kadar. Maspalomas, eşcinsel turizmin ve özgürlüğün simgesi hâline gelmiş bu coğrafya, filmin hem mekânsal hem de ruhsal eksenini oluşturuyor. Maritxu için bu yolculuk, tatilden çok bir iç hesaplaşmaya dönüşüyor. Arregi, büyük dramalar ve melodramatik patlamalar yerine sessizliği tercih ediyor. Film, yaşlılık ve kimlik arasındaki gerilimi neredeyse fısıltıyla anlatıyor. José Ramón Soroiz'in performansı bu anlamda olağanüstü: Yorgun ama meraklı gözlerinde bir ömrün ağırlığını ve aynı zamanda kırılgan bir uyanışın izlerini görmek mümkün. Sahneye çıktığı her anda izleyiciyi derinden çeken bu oyunculuk, filmin bütün ağırlığını sessizce taşıyor. Yaşlı bireylerin kimlik arayışını merkeze alan yapımlara nadiren rastlanan sinema dünyasında Maspalomas, hem özgün hem de cesur bir yer kaplıyor. Geç farkındalığın, toplumsal baskının ve hayatın son çeyreğinde bile mümkün olan dönüşümün filmini izlemek, zaman zaman yüreğe oturuyor. Kimi seyirciye hüzünlü, kimi seyirciye umut verici gelecek bu yolculuk, sonunda aynı soruyu bırakıyor ortada: Gerçek olmak için hiç geç kalınır mı?