San Francisco'nun parlak ışıklarının altında, borcun ve çaresizliğin gölgesinde geçen bir hayatta tutunma hikayesi anlatıyor Gabriele Muccino. Gerçek bir yaşam öyküsünden uyarlanan bu film, Chris Gardner adlı bir satıcının oğluyla birlikte yaşadığı ağır sınavı ekrana taşıyor. Karısının ayrılmasının ardından hem baba hem de evsiz hem de stajyer olan Gardner, aynı anda üç farklı kimliği taşımak zorunda kalıyor; her sabah takım elbisesini giyiyor, oğlunu kreşe bırakıyor ve ardından hayatta kalmak için koşuyor, tam anlamıyla koşuyor. Will Smith bu rolde kariyerinin en olgun performanslarından birini sergiliyor. Gerçek oğlu Jaden Smith ile kurduğu baba-oğul kimyası, perdeye yansıyan o samimiyetin arkasında güçlü bir gerçeklik hissi yaratıyor. İkili arasındaki küçük anlar, büyük dramatik patlamalardan çok daha fazla şey söylüyor izleyiciye. Film, Amerikan rüyasının yalnızca parlak yüzüne değil, o rüyanın bedeline de bakıyor. Başarının önündeki duvarları yıkmak için gösterilen çabanın, insanın onurunu nasıl hem aşındırabileceğini hem de pekiştirebileceğini ustalıkla işliyor. Muccino, melodrama kaymadan duygusal yoğunluğu korumayı başarıyor; sentimental tuzaklara düşmeden bir babanın direncini inandırıcı biçimde aktarıyor. Evsizlik, yoksulluk ve fırsat eşitsizliği gibi ağır temalar, asla öğretici bir ders havasına bürünmüyor. Bunun yerine bu gerçekler, bir insanın gözlerinden bakarak hissediliyor. İzleyiciyi bunaltmak yerine yanında yürüyen, zaman zaman nefes kestiren ama sonunda bir şeylere inanmak istemenizi sağlayan türden bir film.