Bazen hayatın en ağır yüklerini taşıyan insanlar, bunu en sessiz biçimde yaparlar. Sorina Gajewski'nin yönetmenlik koltuğunda oturduğu Nulpen, tam da bu sessizliğin içinde soluk alan bir film. Berlin'in soğuk ve neredeyse kişiliksiz koridorlarında geçen bu Alman yapımı, karakterlerin içsel dünyalarına dışarıdan bakmak yerine doğrudan içine çekiyor izleyiciyi. Film, bir kadının kendi varoluşuyla yüzleştiği bu hassas anı merkeze alıyor. Pola Geiger ve Bella Lochmann'ın güçlü oyunculuklarıyla hayat bulan karakterler, birbiriyle kurulan ilişkilerin ne denli kırılgan ve bir o kadar da dönüştürücü olabileceğini gözler önüne seriyor. Gajewski, anlatısını büyük dramatik patlamalarla değil, küçük anlara sinen gerginlikle ve o anlarda biriken duygusal yoğunlukla inşa ediyor. Berlin burada sıradan bir arka fon değil; filmin ruhunu tamamlayan, karakterlerin iç durumlarını yansıtan canlı bir unsur. Şehrin o tanıdık yalnızlığı, modern yaşamın insanı nasıl görünmez kıldığına dair söylenmeden söylenmiş bir şey gibi dolaşıyor her sahnede. Kadın yönetmenlerin Avrupa bağımsız sinemasında giderek daha güçlü bir ses kazandığı bu dönemde, Nulpen bu eğilimin dikkat çeken örneklerinden biri olmaya aday. Seyirciye bir çözüm ya da rahatlama sunmak yerine, onun kendi iç dünyasını sorgulamasına alan açan türden bir film bu. Hızlı tüketim alışkanlıklarıyla değil, sakin ve dikkatli bir bakışla karşılanmayı hak eden, izlendikten sonra da zihinlerde kalmayı sürdüren bir yapım.