Sakin bir taşra evine yeni taşınan Hector, sıradan bir öğleden sonrasında dürbünüyle ormanı incelerken ormanlık alanda çıplak yatan bir genç kadın görür. Merakına yenik düşen Hector oraya gittiğinde, suratı pembe bandajlarla sarılı gizemli bir saldırganla yüz yüze gelir. Bu anlık dehşet, onu kaçmaya zorlar ve sığınak arayışı onu hiç beklemediği bir yere taşır: geçmişe açılan bir zaman makinesine. İspanyol yönetmen Nacho Vigalondo'nun bu küçük bütçeli bilim kurgu gerilimi, zaman yolculuğu fikrinin ne kadar bunaltıcı bir varoluş tuzağına dönüşebileceğini ustalıkla gösteriyor. Vigalondo, büyük prodüksiyon değerlerine ihtiyaç duymadan, yalnızca kurgusal zekâsı ve sıkı bir anlatı yapısıyla izleyiciyi nefes almaya fırsat bırakmadan ekrana kilitliyor. Buradaki zaman döngüsü kavramı yalnızca bir bilim kurgu oyuncağı değil; aynı zamanda insan kaderini, suçluluğu ve nedeni ortadan kaldıran sonuçların yarattığı ahlaki çöküşü sorgulayan derin bir metafor. Karra Elejalde'nin canlandırdığı Hector karakteri, olayların merkezinde sıradan ve hatta biraz pasif biri olarak başlar. Bu sıradanlık bilinçli bir tercih; çünkü film, olağanüstü bir kahramandan değil, kendini giderek daha karmaşık bir gerçekliğin içinde bulan, çırpınan ve belki de daha da derinleşen bir yanlışın parçası haline gelen bir adamın hikâyesinden ibaret. Gerilim sevenler için naif görünümünün altında son derece hesaplı bir yapıt.