Müzik, zarafet ve ustalığın kesiştiği bu Fransız yapımı, sanatın insan ellerinden nasıl doğduğunu sorgulayan içten bir yolculuğa çıkıyor. Yönetmen Chryssa Florou'nun hem kamera arkasında hem de önünde yer aldığı bu kısa film, adından da anlaşılacağı üzere "altın parmaklara" dair bir metafor üzerine kurulu. Müzisyenlerin, sanatçıların ya da zanaatkârların ellerini adeta bir kimlik belgesi gibi taşıdığı fikri, yapıtın merkezine yerleşiyor. Florou'nun çok katmanlı bir yaratıcı olarak imzasını attığı bu projede Nicole Ferroni ve Manfred de Fouquières ile birlikte örülen anlatı, sahnelerin sadeliğine karşın güçlü bir duygusal ağırlık taşıyor. Patrick Bruel gibi sahne adını dünyaya duyurmuş bir Fransız sanatçının izlerini, müziği bir tutkudan öte varoluşsal bir ifade biçimine dönüştüren bu evrenin içinde aramak mümkün. Yaratıcılığın bedeli, hayallerle gerçeklik arasındaki mesafe ve sanatın bireyi nasıl hem özgürleştirip hem de mahkûm ettiği temalar, filmin dokusuna işlemiş. Kısa metraj formatının getirdiği yoğunlaştırılmış anlatım diliyle her kare, fazlasıyla söz söylüyor. İzleyiciyi büyük anlatı kurgularından ziyade anlık bir his, bir dokunuş, bir ses teline benzer titreşimle saran bu tür yapıtlar; sinemanın yalnızca uzun soluklu epiklerden ibaret olmadığını hatırlatıyor. Sanatı ve sanatçıyı merkeze alan her izleyici için sıcak ve düşündürücü bir deneyim sunuyor.