On iki yaşında bir kız çocuğunun zihin okumaya başlaması, kulağa büyülü bir macera gibi gelse de Frédéric Hambalek'in bu Alman yapımı, bu fantastik unsuru çok daha keskin bir yere taşıyor: aile içi gerçek. Marielle bir sabah uyandığında etrafındaki insanların düşüncelerini duyabildiğini fark eder ve bu noktadan itibaren herkes için masum görünen sıradan bir gündelik hayat, aniden kırılgan bir cam kadar şeffaflaşır. Filmin asıl meselesi, doğaüstü bir güç değil. Ailenin her bireyinin yıllarca içinde taşıdığı küçük yalanlar, bastırılmış kırgınlıklar ve dile getirilemeyen istekler, bir çocuğun masum ama acımasız bakışı aracılığıyla gün yüzüne çıktığında ortaya ne çıkar? Marielle'nin bu yeteneği bir lütuf mu yoksa bir yük mü olduğu sorusu, filmin dramatik ve komik katmanlarını bir arada tutuyor. Laeni Geiseler'in bu zorlu rolü taşıma biçimi, Julia Jentsch ve Felix Kramer gibi deneyimli oyuncularla kurduğu denge, filmin sürükleyiciliğini besleyen en önemli unsurlardan biri. Dram, komedi ve fantastik öğeleri bir arada barındıran bu tür kombinasyonu zaman zaman dengesizleşebilir; ama yapım, bu riski bilerek alıyor gibi görünüyor. Kara komedi refleksleriyle örülü sahneler, aile dinamiklerine dair gerçekçi ve hüzünlü gözlemlerle iç içe geçiyor. Sonuç olarak ortaya, yetişkinlerin birbirlerine nazikçe yalan söyleyerek inşa ettiği dünyayı bir çocuğun gözünden sorgulayan, hem güldüren hem de rahatsız eden bir film çıkıyor. İzlerken kendinizi zaman zaman gülerken zaman zaman hafifçe sıkışmış hissedebilirsiniz; ki bu his büyük ihtimalle amaçlı.