Bazı filmler, anlatmak istediği fikri alışılmış kalıplara sığdırmak yerine gerçekliğin sınırlarını esnetmeyi tercih eder. Ramil Adiloglu'nun yönettiği bu Azerbaycan yapımı, arkeoloji ile zaman yolculuğunu, ütopya arayışını ve varoluşsal absürtlüğü tek bir potada eriten naif ama cesur bir denemedir. Hikâye, bir arkeologun kazı sırasında sıradan olmayan bir yumurtayla karşılaşmasıyla başlar. Bu küçük nesne, karakteri hem fiziksel hem de zihinsel olarak hiç beklemediği bir yolculuğa sürükler. Paralel evrenler, zamanın akışı ve insanlığın hayal ettiği kusursuz düzenler üzerine kurulu bu yapı, izleyiciyi alışkın olduğu neden-sonuç mantığından kopararak daha sezgisel bir deneyime davet eder. Film, büyük bütçeli prodüksiyonların gösterişinden uzak durarak anlatının özüne yaslanır. Absürt mizahı fantastik unsurlarla harmanlayan bu yaklaşım, kimi zaman izleyiciyi güldürürken kimi zaman da düşündürür; çünkü ortaya konulan sorular göründüğünden daha ağırdır. İnsanın mükemmeli arayışı, zamanla kurduğu tuhaf ilişki ve varoluşun anlamsız gibi görünen detaylarındaki anlam bu filmin asıl meselesidir. Nicat Rəhimov ve kadronun geri kalanı, materyali ciddiye alarak taşır; bu da filmin kendi içindeki absürtlüğün inandırıcı kalmasını sağlar. Yumurta, izlendiğinde her şeyi açıklamayan, bir şeyler bırakan, belki de tam da bu yüzden akılda kalan türden bir film.