Imtiaz Ali sineması, sevginin coğrafya tanımadığını, zamanın ötesinde yankılandığını ve insanın kendine dönüş yolculuğunun çoğu zaman bir başkasının gözlerinde başladığını anlatır. Bu yönetmenin filmografisine yeni bir halka olarak eklenen yapıt da tam olarak bu düsturun izinden gidiyor; başlığı bile başlı başına bir vaat gibi duruyor, bir söz gibi — "Ben geri döneceğim." Naseeruddin Shah, Vedang Raina, Sharvari Wagh ve Diljit Dosanjh'ın bir arada göründüğü bu kadro, kuşaklar arası bir anlatıyı beslemeye adeta biçilmiş. Deneyimin ağırlığını taşıyan yaşlı bir figürle henüz kendi sesini bulmaya çalışan genç bir ruhun aynı hikâyenin içinde kesişmesi, filmin duygusal omurgasını oluşturuyor. Sharvari Wagh ise son yıllarda Hint sinemasında kendine sağlam bir yer edinen oyunculuğuyla bu iki dünya arasında bağ kuran isim olarak öne çıkıyor. Romantik dramanın klişelerine sığmayan bir yapı kurmak Imtiaz Ali'nin imzasıdır. O, aşkı bir varış noktası olarak değil, bir sorgulama biçimi olarak ele alır. Sevmek, onun filmlerinde insanı rahatlatmaz; aksine kişiyi kendi derin çatlaklarıyla yüzleşmeye zorlar. Bu filmde de aşkın yarattığı kırılganlık kadar geride bırakılan şeyler, tamamlanamamış hesaplar ve bir gün mutlaka kapanacağına inanılan yarım kalmışlıklar ön plana çıkıyor. Yoğun duygusal iklimi, görsel anlatımla örtüştüren bir prodüksiyonun izlerini taşıyan yapıt, seyirciyi hem kendi geçmişine hem de insanın ayrılığa verdiği tepkilerin evrenselliğine doğru sürüklüyor. Güneş Asya sinemasında seyircinin müzikle hemhal olduğu anlar kadar sessizliğin de anlam kazandığı sahneler bu tür filmlerin vazgeçilmezi olur; burada da o dengeyi aramak Imtiaz Ali'nin ellerinde. Diljit Dosanjh'ın müzisyen kimliğini beyaz perdeye taşıyıp taşımadığı merak konusu olmaya devam ediyor, ancak onun sahne karizması her çerçeveye ayrı bir enerji kattığı inkâr edilemez bir gerçek. Rajat Kapoor ve Anjana Sukhani gibi isimlerin destekleyici rollerde yer alması ise anlatının çok katmanlı ve nüanslı tutulacağına işaret ediyor.