1964 yılı, Amerika'nın hem toplumsal hem de ruhsal açıdan köklü bir dönüşüm geçirdiği bir dönem. John Patrick Shanley'in kendi Broadway oyunundan uyarladığı bu yapım, tam da bu kırılgan atmosferin içine yerleşiyor ve izleyiciyi hiç rahat bırakmadan sonuna kadar götürüyor. Bronx'taki bir Katolik okulunda geçen hikaye, ilerici görüşleriyle öne çıkan Peder Flynn ile kurumun sert ve ta妥協siz yöneticisi Rahibe Aloysius arasındaki derin gerilim üzerine kurulu. Genç ve saf Rahibe James'in Flynn hakkında paylaştığı bir şüphe, bu iki zıt karakter arasında gerçek anlamda yıkıcı bir çatışmanın fitilini ateşliyor. Konu ağır: okulun ilk siyahi öğrencisi olan küçük Donald Miller ve ona yönelik olduğu iddia edilen anormal bir yakınlık. Filmin asıl gücü, kesin bir cevap sunmayı reddetmesinden geliyor. Shanley, seyirciyi sürekli iki kutup arasında bırakıyor; suçlayan mı haklı, suçlanan mı masum? Meryl Streep, katı bir ahlak kalesi gibi dikilen Rahibe Aloysius rolünde neredeyse ürkütücü bir güç sergilerken Philip Seymour Hoffman ona incelikli ve çok katmanlı bir karşı duruş kuruyor. Amy Adams'ın temsil ettiği masumiyet ise bu iki dev arasında sıkışıp kalıyor. Şüphe, bir suç filmi değil; vicdan, kesinlik yanılsaması ve kurumsal otorite üzerine yazılmış ağır bir ahlaki sorgu. İzledikten sonra kendi içinizde de o şüphenin iz bıraktığını fark ediyorsunuz.