Bazı hikayeler var ki seyirciyi derinden rahatsız etmek için değil, derinden düşündürmek için var olur. Gunasekhar'ın yönetmen koltuğuna oturduğu bu Hintli drama yapımı, tam da bu ince çizgide yürümeye çalışan bir film. Genç bir kadının hayatında yaşanan derin bir travmanın izini süren yapım, hem toplumsal hem de bireysel yıkımı merkeze alıyor. Sara Arjun'un canlandırdığı genç karakter, filmin hem kalbi hem de ağırlık merkezi. Hikaye, bu karakterin yaşadığı yıkıcı deneyimin ardından kendini, çevresini ve dünyayı nasıl yeniden anlamlandırmaya çalıştığını işliyor. Gautham Menon gibi güçlü bir ismin de kadroda yer alması, filmin yalnızca bir travma anlatısı olmakla kalmayıp nesiller arası bir hesaplaşmayı da taşıdığına işaret ediyor. Tecavüz ve sonrasını konu alan yapımlarda sinemacıların düşebileceği en büyük tuzak, acıyı bir gösteri nesnesine dönüştürmektir. Gunasekhar bu tuzaktan ne ölçüde kaçınabilmiş, filmin en merak uyandıran sorusu da bu. Genç oyuncu Sara Arjun'un omuzlarına yüklenen ağırlık gerçekten büyük; hem yaşını hem de karakterinin kırılganlığını aynı anda taşımak, olgun bir performans gerektiriyor. Film, Güney Hint sinemasının melodram geleneğiyle gerçekçi bir toplumsal eleştiriyi harmanlama çabasında. Nassar ve Ravi Prakash gibi deneyimli oyuncuların varlığı, senaryonun yalnızca bireysel acıyı değil, o acının etrafını saran aile, toplum ve sistem gibi daha geniş yapıları da sorguladığına dair bir his uyandırıyor. Gençlik ve çaresizlik temalarını öne çıkaran yapım, izleyiciyi pasif bir gözlemci olarak değil, aktif bir tanık olarak konumlandırmayı hedefliyor. 3.8 gibi görece düşük bir TMDB puanı, bu tür ağır konuları ele alan filmlerin her zaman karşılaştığı bir gerçeği yansıtıyor olabilir: izleyici kitlesi bu tür bir yüzleşmeye her zaman hazır değildir ya da film bu yüzleşmeyi yeterince güçlü kuramamış olabilir. Her iki ihtimal de filmi izlerken zihinsel olarak hazırlıklı olmayı zorunlu kılıyor. Rahatsız eden ama görmezden gelinmesi de güç bir yapıt.