1970'lerin İspanya'sında kadın olmak zaten başlı başına bir mücadeleydi; üstelik futbol oynamak istemek, o dönemin toplumsal duvarlarına kafa vurmaktan farksızdı. Marta Díaz de Lope Díaz'ın yönettiği bu gerçek olaylardan ilham alan dramatik yapım, sahaya çıkmak için her şeyi göze alan bir grup genç kadının hikâyesini anlatıyor. Sofía de Iznájar ve Bruna Lucadamo'nun hayat verdiği karakterler, futbola olan tutkularını kimsenin onayına sunmadan yaşamaya karar veren, sıradan ama aynı zamanda olağanüstü kadınları canlandırıyor. Film, sporun kendisinden çok bu kadınların toplumsal baskıyla, aile içi gerilimlerle ve kurumsal engellerle yüzleşme biçimlerine odaklanıyor. Bir topun peşinden koşmak burada sıradan bir eylem değil; kimlik, özgürlük ve var olma hakkı için verilen sessiz ama kararlı bir başkaldırının simgesi hâline geliyor. Yapım, dönemin atmosferini iyi yakalıyor. Madrit sokaklarının ya da küçük Portekiz kasabalarının soluk renkleri, karakterlerin içinde bulunduğu kısıtlı dünyanın görsel bir yansıması gibi. Buna karşın futbol sahneleri canlı ve enerjik; sanki o çimenlerde sadece maç değil, bir neslin ruhu oynanıyor. Elena Irureta ve José Troncoso gibi deneyimli isimlerin desteğiyle kurulan dramatik iskelet, genç oyuncuların performanslarını sağlam bir zemine oturtuyor. Film, feminist bir manifesto olarak değil; sadece oynamak isteyen, bu basit arzusu yüzünden hayatı zorlaşan insanların samimi bir portresi olarak izleyiciyle buluşuyor. İspanya-Portekiz ortak yapımı olması, hikâyeye coğrafi bir genişlik de katıyor ve anlatıyı yalnızca ulusal değil, evrensel bir ayna hâline getiriyor.