Bazı anlar, insan zihnine o denli kazınır ki yıllar geçse de silinmez. Gençliğin tam ortasında, her şeyin hem çok büyük hem de çok kırılgan göründüğü o döneme ait hatıralar bunların en güçlüleri arasındadır. Jose A. Ruiz'in yönettiği La Luz que Dejamos Atrás, tam da bu toprakta filizleniyor; ergenliğin eşiğinde duran gençlerin birbirleriyle ve kendi iç dünyalarıyla hesaplaşmasını, yalın ama duygusal açıdan oldukça yoğun bir biçimde ekrana taşıyor. Film, gençlik ve nostaljinin kesişim noktasında bir yolculuk sunuyor. Ángela Demati ve Antonio de la Asunción başta olmak üzere genç oyuncu kadrosu, bu hikâyeye inandırıcı bir canlılık katıyor. Karakterler, sadece birer ergen portresi değil; umutlarını, kayıplarını ve birbirlerine duydukları çekimi taşıyan gerçek insanlar gibi hissettiriyor. Romantik bir dram olarak şekillenen yapıt, aşkı pembe bir masal olarak değil, içinde yalnızlık, özlem ve belirsizlik barındıran karmaşık bir deneyim olarak ele alıyor. Macera unsurunun da hikâyeye dahil olmasıyla birlikte film, durağan bir ilişki dramamasına dönüşmek yerine soluk aldıran, zaman zaman koşturan bir tempoya ulaşıyor. Ruiz'in anlatımında göze çarpan en belirgin özellik, büyük dramalardan kaçınıp küçük ama anlamlı anlara yatırım yapması. Bir bakışın, söylenmemiş bir cümlenin ya da paylaşılan sessizliğin ne kadar ağır olabileceğini hatırlatan bu yaklaşım, izleyiciyi kendi gençlik anılarıyla yüzleştiriyor. Geride bıraktığımız ışığı arayan herkese hitap eden, sıcak ve içten bir yapım.