Bazı kahramanlar yokluklarında daha iyi anlaşılır. Yıllarca beklenen bir dönüşün tüm ağırlığını omuzlarında taşıyan Superman Returns, tam da bu soruyu sorarak perdede boy gösteriyor: Dünya, onsuz da ayakta kalabilmişse, ona gerçekten hâlâ ihtiyaç var mı? Bryan Singer, bu projeye sıradan bir süper kahraman filmi gözüyle yaklaşmıyor. Richard Donner'ın 1978 tarihli klasiğine duyulan derin bir saygıyla şekillenen yapım, nostaljik bir aşk mektubu gibi açılıyor. John Williams'ın ikonik müziği, o tanıdık amblem ve Brandon Routh'un Christopher Reeve'e olan şaşırtıcı benzerliği, izleyiciyi zaman içinde geri çeken bir his yaratıyor. Ama Singer, burada yalnızca geçmişe yaslanmakla yetinmiyor; kayboluşun ve geri dönüşün ruhsal ağırlığını da işin içine katıyor. Routh, zırhlı bir süper kahraman rolünde değil, yalnızlığını ve aidiyetsizliğini taşıyan bir yabancı olarak karşımıza çıkıyor. Yıllardır gittiği uzak bir yolculuktan dönen biri olarak bulduğu dünya hem tanıdık hem bambaşka. Lois Lane artık farklı bir hayat kurmuş; insanlar kendi başlarına var olmayı öğrenmiş. Kevin Spacey'nin canlandırdığı Lex Luthor ise serinin en zekice tasarlanmış kötü adamlarından biri olarak öne çıkıyor; şiddetten çok zekâyla örülü bir tehdit sunuyor. Filmin asıl gücü aksiyondan değil, hüzünlü bir özlem duygusundan geliyor. Gökyüzünde süzülen o mavi pelerin her göründüğünde bir güven hissi değil, neredeyse bir kayıp duygusu uyandırıyor. Singer, bu duyguyu kasıtlı olarak besliyor; filmi efsaneyi kutlayan bir tapınma töreni gibi değil, geçip gitmiş bir çağa duyulan derin bir hasret gibi kurgular. Kuşkusuz eleştirilerden nasibini alan bir yapım. 154 dakikalık süresi zaman zaman geriliyor, bazı duygusal anlar fazla zorlanıyor. Yine de dönemin süper kahraman sinemasına kıyasla sıra dışı bir ton tutturmayı başarıyor; kalabalık bir gişe filmi olmak yerine kendi içine dönen, sessiz bir epic olmayı tercih ediyor. Bu tercih onu hem ilginç hem de tartışmalı kılıyor.