Bazı hikayeler, gerçekle kurgunun tam kesiştiği o belirsiz çizgide yaşar. Nicolás de Jesús'ün yönettiği bu yapım da tam olarak bu arafta soluklanıyor; sahte belgesel biçimini bir araç olarak kullanarak izleyiciyi kendi gerçeklik algısıyla yüzleştiriyor. Hikaye, yalnız büyümüş bir çocuğun dünyasına uzanıyor. 1990'ların ve 2010'ların kentsel efsaneleriyle örülü bu evren, yalnızlığın çocuk zihninde ne tür gölgeler yaratabileceğini sorguluyor. Tek çocuk olmanın getirdiği o sessiz boşluğu doldurmaya çalışan bir hayal gücü, zamanla büyükler tarafından ciddiye alınmayan bir anlatıya dönüşüyor. İnandırmaya çalışmak ile inanılmak arasındaki o kırılgan mesafe, filmin en can yakan noktası. Yapımın en çarpıcı yanlarından biri, belgesel formatını samimi bir özgünlükle kullanması. Kamera bazen bir gözlemci gibi davranıyor, bazen de karakterlerin içine sızarak onlarla birlikte nefes alıyor. Bu kurgu tercihi, korku ve gerilim unsurlarını doğaüstü bir şekilde değil, gündelik hayatın içinden büyüyen bir huzursuzlukla sunuyor. Kentsel efsaneler burada salt korku malzemesi değil; topluluğun belleği, nesilden nesile aktarılan bilinçdışı korkular ve büyüme sürecinin kaçınılmaz acıları olarak işleniyor. Yönetmen de Jesús, gecikmiş bir yetişkinleşme hikayesini anlat ırken nostaljinin tatlı yanına değil, o dönemin kasvetli ve anlaşılmamış köşelerine odaklanıyor. Sizi karanlık bir atmosfere çeken ama asıl korkuyu görünmeyende bırakan bu yapım, biraz sabır isteyen, karşılığında ise derinden düşündüren bir deneyim sunuyor.