Pennsylvania'nın donuk, kasvetli kışında kaybolan iki küçük kız çocuğu; bu basit gibi görünen başlangıç noktası, Denis Villeneuve'ün elinde insanın içini kemiren, soluk kesen ve zihinlerde uzun süre yankılanan bir gerilim şaheserine dönüşüyor. Tutsak, sıradan bir suç filminin çok ötesinde; ahlak, adalet ve insanın sınırları üzerine derin sorular soran, izlerken rahatsız eden ama bir türlü bırakamadığınız cinsten bir yapıt. Villeneuve, atmosferi bir silah gibi kullanıyor. Roger Deakins'in kamera çalışması, her kareyi soğuk ve klostrofobik bir tablo haline getiriyor. Güneşin bile teselli edemediği bu kasvetli coğrafya, filmin duygusal yüküyle tam anlamıyla örtüşüyor. Çaresizlik, öfke ve umutsuzluk sadece karakterlerin yüzlerinde değil, gri gökyüzünde, ıslak asfaltlarda, dağınık arka bahçelerde de kendini gösteriyor. Hugh Jackman, bir babanın kontrolden çıkma anını dehşet verici bir gerçeklikle canlandırıyor. Keller Dover, aklını kaybetmeden önce neye inandığını bilen, güçlü, öz denetimli bir adam. Ancak Villeneuve bizi asıl orada bekliyor: o öz denetim çözüldüğünde ne kalıyor? İzleyici, Jackman'ın performansı sayesinde bu soruyla yüzleşmek zorunda kalıyor. Yanı başında ise Jake Gyllenhaal'ın canlandırdığı Dedektif Loki var; içe kapanık, gizemli ve tuhaf biçimde yalnız. İkisi de adalet peşinde, ama bambakalı yollardan. Film, seyircisini de bir anlamda yargılıyor. İzlerken kendinizi zaman zaman Jackman'ın karakterinin yanında, zaman zaman karşısında bulacaksınız. Bu iç çatışma, yapıtın en güçlü yanı. Villeneuve, kolay cevaplar sunmuyor; aksine sorularını filmin sonuna kadar taşıtıyor ve o sorular bitişle birlikte sönüp gitmiyor, içinizde asılı kalıyor. Yüz elli üç dakikalık süreye rağmen filmin hiçbir anı gereksiz hissettirmiyor. Her sahne bir sonrakini besliyor, her ipucu düşündürüyor, semboller ve ayrıntılar tekrar tekrar izlemeyi hak ettiriyor. Suç türünü seven ya da salt gerilimin ötesinde bir şeyler arayan izleyici için Tutsak, unutulmaz bir deneyim sunuyor.