Gece yarısı çalan bir telefon, bazen hayatı ikiye böler. Öncesi ve sonrası. Arjantin sinemasının kaygı dolu damarlarından beslenen bu korku filmi, tam da bu kırılgan anı merkeze alıyor: Biri sizi arıyor, sizi tanıyor, sizi izliyor. Nicanor Loreti'nin yönetmen koltuğuna oturduğu yapım, modern paranoya korkusunu son derece sezgisel bir biçimde işliyor. Loreti, Arjantin bağımsız korku sinemasında uzun süredir iz bırakan bir isim olarak bu filmde de tekinsizliği görsel şovdan çok psikolojik bir sıkışmışlık duygusuyla inşa etmeyi tercih ediyor. Sonuç, izleyiciyi ekrana zincirleyen değil, ekranla birlikte düşündüren bir gerilim deneyimi. Magui Bravi'nin canlandırdığı karakter, sıradan bir gecede kendini olağandışı ve kaçınılmaz görünen bir tehdidin ortasında buluyor. Bu tehdit başlangıçta elle tutulur değil; bir ses, bir numara, bir his. Ama o his büyüyor. Film, tehlikeyi somutlaştırmak için acele etmiyor; bunun yerine karakterin iç dünyasını, yalnızlığını ve savunmasızlığını ön plana çıkararak gerilimi organik bir şekilde büyütüyor. Ezequiel Rodríguez ve Demián Salomón ise bu karanlık atmosfere derinlik katan performanslarıyla hikâyenin dokusunu tamamlıyor. Filmin tematik özüne bakıldığında, klasik "telefon korkusu" motifinin çok ötesine geçildiği görülüyor. Burada mesele yalnızca fiziksel tehlike değil; bir insanın kendini ne kadar güvende hissettiği yanılsaması ve bu yanılsamanın ne denli kırılgan olduğu. Ev, aile, rutin, gündelik hayatın öngörülebilirliği — bunların hepsi hikâye ilerledikçe sorgulanır hâle geliyor. Arjantin korku sinemasının son yıllarda uluslararası arenada kazandığı itibar boşuna değil. Loreti bu filmde de türün kalıplarını takip etmek yerine onları kendi anlatı öncelikleri doğrultusunda büküyor. Sonuç olarak ortaya çıkan yapım, hem türseverlere hem de daha katmanlı, karaktere dayalı gerilim arayan izleyicilere hitap edebilecek bir denge kuruyor. Karanlık bir gecede, sessiz bir odada izlenmesi şiddetle tavsiye edilir.