Fransız Yeni Dalgası'nın fitilini ateşleyen filmler arasında öylesine sarsıcı bir yer tutar ki, François Truffaut'nun ilk uzun metrajlı çalışması yalnızca bir dönem filmi olarak değil, sinema tarihinin kırılma noktalarından biri olarak okunur. Truffaut'nun kısmen kendi çocukluğundan beslenen bu otobiyografik yapım, Paris'in Montmartre sokaklarında büyümeye çalışan on iki yaşındaki Antoine Doinel'in hikayesini anlatır. Antoine, ne evde ne okulda kendine yer bulan, sistemin ve yetişkinlerin öğütücü düzeninde sürekli ezilen bir çocuktur. Film, gündelik hayatın küçük çıkmazlarıyla başlar; bir yalan, kaçınılmaz bir ceza, ardından bir kaçış. Ancak bu kaçışlar Antoine için çözüm değil, birikimin dışa vurumudur. Truffaut, kahramanına ne aşırı sempati ne de mesafeli bir eleştiri yöneltir; onu olduğu gibi, tüm çelişkileriyle tutar. Bu dürüstlük izleyiciyi derinden sarar çünkü ekranda gördüğümüz şey, masum bir isyan değil, bir çocuğun anlaşılmaya duyduğu sessiz ve karşılıksız açlıktır. Siyah-beyaz görüntüler Paris'i hem soğuk hem de büyüleyici gösterir. Henri Decaë'nin kamerası özgürlük hissini ve hapsolmuşluğu aynı anda verir. Jean-Pierre Léaud'nun performansı ise bir oyunculuk değil, sanki bir itiraftır; senaryo kitaplarında anlatılan doğallığın ta kendisi. Balzac'a duyulan hayranlık, kaçaklık, yakalanma ve yeniden bir şeylerin başlaması üzerine kurulu bu film, büyümenin ne kadar acımasız bir süreç olduğunu hatırlatır. İzleyiciyi rahatsız eder, düşündürür, ama hiçbir zaman yargılamaz.