Rémi Bezançon'un imzasını taşıyan bu Fransız yapımı, bir apartman katındaki gizemli bir olayı merkeze alarak hem gülünç hem de karanlık bir atmosferde ilerliyor. Komedi ve suç türlerini bir arada harmanlayan filmler için giderek zorlaşan bir denge kurmayı başaran Bezançon, burada o ince çizgide yürümeyi tercih ediyor: Seyirci bir yandan gülümseyecek, öte yandan gerçekten bir şeylerin yanlış gittiğini hissedecek. Gilles Lellouche ve Laetitia Casta gibi güçlü isimlerin bir araya geldiği kadro, filmin neden yalnızca bir gerilim ya da yalnızca bir komedi olmadığını başından beri hissettiriyor. Lellouche'un ekrana taşıdığı sıradan adam imgesi burada da devreye giriyor; fakat bu sefer "sıradan" olmak, onu her şeyin tam ortasına yerleştiriyor. Guillaume Gallienne ise her zamanki gibi sahne dengesini ustalıkla kuran bir yan unsur olarak yer alıyor. Üçüncü kattaki bu "suç", filmin asıl motor gücünü oluşturuyor. Ancak Bezançon'un ilgisini çeken şey olay değil, o olayın etrafında dönen insanlar: birbirleriyle çatışan çıkarlar, küçük yalanlara sarılan büyük gerçekler ve bir apartmanın duvarları arasında sıkışıp kalan ilişkiler. Film, suçu bir kurgu aracı olarak kullanırken aslında çok daha sıradan ve evrensel bir şeyi anlatıyor: insanların birbirinden ne kadar habersiz yaşayabileceğini. Rotterdam Film Festivali'nde seyirciyle buluşan yapım, Fransız sinemasının kara komedi geleneğine saygı duruşunda bulunurken kendi sesini de bulmaya çalışıyor. Hafif bir gerilim arayanlar için tatmin edici, insan ilişkilerinin kuytu köşelerine meraklı olanlar için ise oldukça verimli bir seyir deneyimi sunuyor.