Fransa tarihinin en tartışmalı dönemlerinden birine, Güneş Kral'ın gölgesinde büyüyen küçük bir hükümdarın hikâyesine uzanan bu yapım, Michel Leclerc'in alışılageldik komediden çok daha katmanlı bir sinema dili kurduğunun kanıtı niteliğinde. Kral olarak tahta çıktığında henüz beş yaşında olan Louis XV, saray hayatının ihtişamı içinde yalnız bir çocuk olarak büyür. Etrafı danışmanlarla, din adamlarıyla ve kendi çıkarlarını kollayan soylularla çevrilidir; ne var ki bu küçük çocuğun istekleri, hevesleri ve öfkeleri tüm bir krallığın rotasını etkileyebilecek güçtedir. Artus'un titiz ve duygusal açıdan zengin oyunculuğuyla şekillenen yapım, tarihsel gerçekliği katı bir belgesel ciddiyetiyle değil, hiciv ve duygunun iç içe geçtiği bir anlatı evreniyle sunuyor. Franck Dubosc ve Doria Tillier gibi isimlerin kattığı derinlikle saray içi dengeler, çocuksu bir bakış açısından yeniden yorumlanıyor. Bu tercihin yarattığı etki hem güldürücü hem de rahatsız edici; zira bir çocuğun kaprislerinin devlet kararına dönüştüğü an, seyirciye tarihsel bir ayna tutuyor. Leclerc'in filmi, tarihi bir dönemi yeniden canlandırırken günümüze dair sorular da soruyor. İktidarın nasıl inşa edildiği, çocukluğun nasıl araçsallaştırıldığı ve bir sistemin en tepesindeki insanın bile ne denli çaresiz olabileceği, komedinin sarmalında sessizce işleniyor. İzleyici gülerken düşünüyor, eğlenirken sorguluyor. Versailles'ın görkemli koridorlarında dönen bu oyun, sonunda yetişkinlerin kurduğu bir dünyada büyümek zorunda kalan bir çocuğun portresiyle noktalanıyor.