Arjantin sinemasının karanlık köşelerinde zaman zaman beklenmedik sesler yükselir. Mariano Cattaneo'nun yönettiği bu yapım, tam da bu tür seslerin en çaresiz, en boğuk halini perdeye taşıyor. Sadece seksen dakika süren ama izleyiciyi nefes almaktan alıkoyacak kadar gergin bir atmosfer kurmayı hedefleyen film, korku türünün en ilkel duygusuna, yani yardım çığlığının yankısız kalmasına yaslanıyor. Başlığın kendisi zaten bir manifesto niteliğinde: "Kimse çığlığını duymayacak." Bu cümle hem bir tehdit hem de varoluşsal bir gerçek olarak tüm hikâyenin üzerine sinmiş durumda. Sol Wainer'ın canlandırdığı karakter, seyirciyi bu yalnızlığın tam ortasına çekiyor. Tehlikenin nereden geleceğinden çok, kaçışın neden bu kadar zorlaştığı sorusu filmin gerçek omurgasını oluşturuyor. Cattaneo, büyük bütçeli prodüksiyonların gürültüsüne sığınmak yerine minimalist bir gerilim dili seçmiş. Mekân kullanımı, sessizliğin dozajı ve karakterlerin birbirleriyle kurduğu güç ilişkileri, filmin atmosferini belirleyen asıl unsurlar. Byron Barbieri ve Román Almaraz'ın performansları bu karanlık denkleme farklı ağırlıklar ekliyor; kimin kurban kimin katil olduğu sorusu, izleyicinin zihninde tahmin edilenden daha uzun süre asılı kalıyor. Latin Amerika korku sineması son yıllarda uluslararası arenada ciddi bir ilgi topladı. Bu yapım ise o ilginin biraz dışında, daha ham ve daha içgüdüsel bir yerde durmayı tercih ediyor. Parlak efektler ya da karmaşık bir kurgu yerine doğrudan duyguya ve gerilime yatırım yapılmış. Bu tercih, filmi hem güçlü hem de tartışmalı bir konuma taşıyor; zira her izleyici bu kadar soyut bir şiddetle yüzleşmeye hazır olmayabilir. TMDB puanı her şeyi söylemez ama bir şeyler fısıldar. Bu yapım kusursuz olmaktan uzak; ancak doğru gecede, doğru ruh haliyle izlendiğinde insanın içinde bir yerlere dokunma potansiyeli taşıyor. Çığlığın duyulmadığı yerlerde neler yaşandığını merak edenler için seksen dakika oldukça yeterli bir süre.