Thrash metal'in devi Anthrax'ın müziği, pek çok korku filminde olduğu gibi burada da sahneyi kapladığında izleyiciyi bambaşka bir gerilim kuyusuna çekiyor. Jon Keeyes imzalı Speed Demon, hem görsel hem işitsel olarak sert bir deneyim sunma iddiasıyla karşımıza çıkıyor; üstelik bunu Katie Cassidy ve William H. Macy gibi isimlerin omuzlarında taşıyarak yapıyor. Film, hızın ve kontrolün anlam kazandığı bir dünya kurarak başlıyor. Ana karakterimiz, gündelik hayatın sıradan akışında kendine bir yer edinmeye çalışan biri olarak sahneye giriyor; ancak bu sıradan görünüm çok geçmeden yerini derin bir huzursuzluğa bırakıyor. Keeyes, gerilimi kademeli biçimde inşa etmeyi seçiyor; anlık korkulardan çok alttan alta büyüyen, neredeyse fark edilmeden sinen bir atmosfer yaratmaya çalışıyor. Bu tercih, filmin en belirgin özelliklerinden biri haline geliyor. Katie Cassidy, türün alışkın olduğumuz kalıplarını zorlamaya çalışan bir performans sergiliyor. Karakterini tek boyutlu bir kurban figürine indirgemek yerine ona daha karmaşık bir iç dünya verme çabası, senaryonun nispeten zayıf kaldığı anlarda bile seyirciyi ekrana bağlıyor. William H. Macy ise sahneye her girişinde filmin havasını değiştiren, deneyimli bir oyuncunun sağladığı ağırlık ve güvenilirlikle varlığını hissettiriyor. Korku sinemasının son yıllarda gitgide daha fazla iç dünyaya yöneldiği bir dönemde Speed Demon, dışarıdan gelen, elle tutulur bir tehdidin yarattığı klasik gerilim anlayışına yaslanıyor. Bu onu ne eskimiş ne de tamamen özgün kılıyor; filmi izlerken tanıdık bir zeminde yürüdüğünüzü hissediyorsunuz ama zaman zaman o zemin altınızdan kayıyor. Keeyes'in yönetimindeki ritim tutarsız da olsa, filmin belirli sekanslarında gerçek anlamda bunaltıcı bir his yakalandığı yadsınamaz. Hız olgusunun hem mecazi hem gerçek anlamda nasıl işlendiği, seyirciyi en azından merakta tutmaya yetiyor. Korku türüne ilgi duyan ve deneysel sayılmayan ama tatmin edici olabilecek bir gerilim arayan izleyici için Speed Demon, şartlarını bilerek girilmesi gereken türden bir film.